Tajemnica Mohendżo Daro. Czy starożytne miasto zniszczyła bomba atomowa?
Wielu ludzi jest skłonnych zwracać się do przeszłości w poszukiwaniu tajemnej wiedzy. Dlatego z każdą kulturą starożytności, równolegle do teorii naukowych, związanych jest szereg pięknych i zaskakujących, chociaż nie zawsze potwierdzonych hipotez. Dotyczy to również cywilizacji doliny Indusu, zwanej kulturą harrapańską. Jedną z najbardziej intrygujących tajemnic Indii jest zagadkowa broń astravidya.
- Niezwyciężona niebiańska broń w starożytnych Indiach
- Niebiańska bitwa – czy wojna nuklearna?
- Mity i legendy czasem się potwierdzają
- Ofiary bomby atomowej w dolinie Indusu
Niezwyciężona niebiańska broń w starożytnych Indiach
W hinduistycznym poemacie epickim Mahabharata znajduje się opis zagadkowej broni, która potrafiła obrócić w popiół całe miasta i armie. Użyciu astravidyi towarzyszył najjaśniejszy wybuch światła i ognia, który pożerał wszystko, co żywe i niszczył wszystkie budowle na znacznej powierzchni. Bogowie obdarzyli Ardźunę, bohatera eposu, cudowną bronią i udzielili mu następujących pouczeń: „Tej niezwykłej i doskonale skutecznej broni nigdy nie powinieneś użyć przeciwko ludziom, ponieważ skierowana przeciwko słabszym może spalić cały świat”.
Ta broń przypomina bombę jądrową. Podobieństwo między astravidyą i bombą atomową jest tak porażające, że amerykański fizyk jądrowy Robert Young wykorzystał opis działania astravidyi jako tytuł książki o historii wynalezienia broni jądrowej. „Światło jaśniejsze niż tysiąc słońc rodzi się w ciemności…” – pisali o astravidyi autorzy Mahabharaty. „Jaśniejsza niż tysiąc słońc” – to tytuł książki Roberta Younga. Z kolei inny fizyk, jeden z twórców bomby atomowej, Robert Oppenheimer uważał, że jego badania były powtórzeniem doświadczeń starożytnych Hindusów, którzy kiedyś poznali tajemnicę tej broni.
Niebiańska bitwa – czy wojna nuklearna?
W jednym z rozdziałów eposu Mahabharata istnieje opis niebiańskiej bitwy, która przypomina wojnę jądrową:
„… w całej swojej okazałości podnosiły się rozpalone słupu dymu i płomieni jaśniejszych od tysiąca słońc. Żelazne pioruny, gigantyczni wysłannicy śmierci, starły w popiół całą rasę Vrishni i Andhaki. Ciała zostały zwęglone nie do poznania.
Wypadały włosy i paznokcie. Bez żadnej widocznej przyczyny rozsypywały się gliniane naczynia. Ptaki posiwiały. Po kilku godzinach cała żywność stała się niezdatna do spożycia. Uratowani od ognia żołnierze rzucali się do wody, aby zmyć popiół.”
Badacze mitologii starożytnych cywilizacji często odkrywają niewiarygodne i absolutnie nieoczekiwane dla historyków umiejętności i wynalazki ówczesnych ludzi. Ale czy można dowierzać mitom pod tym względem? Historycy nie zawsze dają na to pytanie odpowiedź.
Mity i legendy czasem się potwierdzają
Znane są przypadki, kiedy wiara w mity i legendy doprowadziła do zaskakujących odkryć. Na przykład niemiecki archeolog Heinrich Schliemann odkrył Troję na wzgórzu koło wioski Hissarlik waśnie dlatego, że wierzył w prawdziwość każdego słowa „Iliady”. Schlimannowi pomógł nawet taki szczegół jak spostrzeżenie, że wzgórze zajmowane przez Troję nie mogło być wielkie – wszak bohaterowie wojny trojańskiej mogli trzykrotnie obiec wokół murów twierdzy bez szczególnego zmęczenia. Gdyby nie wiara w mit, możliwe że Troja do tej pory nie zostałaby odkryta.
Jest też kolejny przykład. Herodot opisując Egipt opowiadał, że Egipcjanie mumifikowali święte zwierzęta, a zwłaszcza święte byki boga Serapisa i zbudowali specjalną świątynię - Serapeum - w celu chowania takich mumii. Uczeni egiptolodzy XIX wieku zgodnie twierdzili, że ta opowieść to jedynie bajka wymyślona przez samego Herodota albo i przez Egipcjan, którzy postanowili zażartować sobie z naiwnego cudzoziemca. Tylko jeden uczony uwierzył greckiemu Ojcu historii, a był nim francuski archeolog Auguste Mariette. Otworzył on Serapeum i odkrył zmumifikowane ciała świętych byków.
Ale czy można wierzyć eposowi Mahabharata, tak jak uwierzyli swoim źródłom Schliemann i Mariette? Niektórzy badacze odpowiadają na to pytanie twierdząco. Według ich opinii, podstawy do takiej odpowiedzi daje tajemnica zagłady mieszkańców miast doliny Indusu.
Ofiary bomby atomowej w dolinie Indusu
W ruinach miast znaleziono szkielety ludzi i zwierząt, jednak ich stosunkowo niewielka liczba mocno kontrastuje z wielkością tych miast. To sugeruje, że ich mieszkańcy albo gdzieś zaginęli, albo zostali zabici jakimś nieznanym sposobem, który ich całkowicie unicestwił.
Taka wersja stała się jeszcze bardziej prawdopodobna, kiedy w mieście Mohendżo Daro odkryto ślady gigantycznego pożaru. Szkielety niektórych osób wskazują, że nie zginęli oni podczas walki, ale wykonując swoje codzienne czynności. W szczytowym okresie mogło mieszkać w tym mieście nawet 40 tysięcy mieszkańców.
Kolejne odkrycie jeszcze bardziej zdumiało historyków: w różnych miejscach miasta odkryto ogromne bryły stopionej gliny i całe warstwy zielonego szkła, w które zamienił się piasek. Zarówno glina jak i piasek pod wpływem wysokiej temperatury uległy stopieniu, a potem błyskawicznie zastygły. Włoscy uczeni wykazali, że przekształcenie się piasku w szkło było możliwe dopiero w temperaturze powyżej 1500 °C. Technologie ówczesnych czasów pozwalały na uzyskiwanie takich temperatur jedynie w piecach hutniczych. Powstanie tak wysokiej temperatury na ogromnej powierzchni miasta wydaje się nieprawdopodobne. Nawet dzisiaj osiągnięcie takiego efektu bez użycia materiałów palnych byłoby niemożliwe.
Kiedy archeolodzy przeszukiwali cały teren Mohendżo Daro, ujawniła się zadziwiająca osobliwość zniszczeń. W centrum mieszkalnej części miasta wyraźnie zaznacza się strefa – epicentrum, w której budynki zostały dosłownie zmiecione jakby przez jakiś huragan. Od epicentrum w kierunku murów miejskich zniszczenia stopniowo maleją.
Na tym polega też jedna z głównych tajemnic miasta: najlepiej zachowały się właśnie budynki na obrzeżu, podczas gdy przy zdobywaniu miast przez siły zwyczajnych wojsk, największe szkody dotyczą murów obronnych i okolicznych dzielnic. Zniszczenia w Mohendżo Daro bardzo przypominają skutki wybuchów w Hiroszimie i Nagasaki. Poza tym badacze zwrócili uwagę, że po każdym wybuchu jądrowym na poligonie w Nevadzie pojawiały się tam warstwy stopionego zielonego szkła, jakie w dużej ilości odkryto w starożytnym mieście w pobliżu brzegu Indusu.
Niektórzy badacze uważają, że na terytorium Indii istniała wysoko rozwinięta cywilizacja, nawet przewyższająca współczesną. Zginęła ona albo w rezultacie wojny z inną, równie rozwiniętą, ziemską lub pozaziemską, albo też na skutek niekontrolowanego użycia techniki, takiej jak broń jądrowa.
Źródła:
https://paranormal-news.ru/news/astravidja_zagadochnoe_oruzhie_analog_drevnej_jadernoj_bomby/2016-02-16-11882
https://vedicfeed.com/the-astra-vidya-of-ramayana-and-mahabharata/
https://znamo.ba/misteriji-jesu-li-neki-drevni-gradovi-unisteni-nuklearnim-napadom/