Zamknęli ją w szklanej gablocie z ostrzeżeniem. Niewiarygodne kulisy historii prawdziwej lalki Annabelle
Ed i Lorraine Warren uchodzą za najbardziej rozpoznawalnych badaczy zjawisk paranormalnych na świecie. Przez lata trafiali na sprawy, od których włos jeży się na głowie — domy, w których „coś” nie dawało spokoju, oraz przypadki, w których granica między człowiekiem a tym, co niewidzialne, zaczynała się zacierać. Nawiedzenia, opętania, seanse spirytystyczne i spotkania z bytami, o których inni woleliby nawet nie słyszeć — dla nich to była codzienność. To właśnie ich doświadczenia stały się paliwem dla książek i filmów, ale prawda bywała znacznie bardziej niepokojąca niż fikcja. Kim naprawdę byli Warrenowie? Co wydarzyło się w najgłośniejszych śledztwach, które do dziś budzą dreszcze? Za chwilę poznasz historię, od której trudno się oderwać.
- Początki Warrenów i ich śledztwa paranormalne
- Najstraszniejsze sprawy Warrenów: Annabelle i Amityville
- Warrenowie: prawda czy filmowa fikcja?
Początki Warrenów i ich śledztwa paranormalne
Pierwsze kroki Eda i Lorraine Warren. Kim było najsłynniejsze małżeństwo badaczy zjawisk paranormalnych?
Edward Warren (1926-2006) przyszedł na świat w Bridgeport. Od najmłodszych lat opowiadał o doświadczeniach, które trudno było wytłumaczyć zdrowym rozsądkiem — i co ważne, działy się one nie tylko poza domem, ale także w jego własnych czterech ścianach. Ed utrzymywał, że od zawsze widywał w pobliżu osobliwe, kuliste formy. Mówił też o przeszywających dźwiękach dobiegających z mieszkania, których pozostali domownicy rzekomo nie rejestrowali. Wieczorami miał wrażenie, że ktoś przemieszcza się po domu i ciężko oddycha, a w jego pokoju pojawiało się przenikliwe zimno — mimo zamkniętego okna. W czasie II Wojny Światowej służył w marynarce wojennej i wrócił z niej jako jeden z nielicznych ocalałych. Później pracował w policji, równolegle ucząc się w szkole artystycznej. Niewyjaśnione zjawiska jednak nie znikały — z czasem coraz mniej go paraliżowały, a coraz bardziej przyciągały i budziły ciekawość.
Kiedy Edward miał 16 lat, poznał Lorraine Moran (1927-2019). Znajomość szybko przerodziła się w bliską relację, bo oboje mieli zaskakująco wiele wspólnych tematów. Lorraine powiedziała Edowi, że potrafi nawiązywać kontakt z duchami. Twierdziła, że widzi to, co dla innych pozostaje niewidoczne, co czyniło z niej medium. Słyszała także odgłosy, które nie brzmiały jak typowe ludzkie dźwięki. Ed deklarował podobne odczucia i obserwacje, dlatego naturalnie zbliżył się do kobiety, która rozumiała jego przeżycia. W 1945 roku Ed i Lorraine wzięli ślub, a w 1950 roku na świat przyszła ich córka Judy. W 1952 roku Warrenowie założyli w Nowej Anglii Stowarzyszenie ds. Badań Parapsychologicznych. Doszli do wniosku, że powinni połączyć swoje nietypowe predyspozycje i wspierać osoby, które — jak wierzyli — były nękane przez siły nadprzyrodzone. W ramach swojej działalności prowadzili seanse spirytystyczne i angażowali się m.in. w działania towarzyszące egzorcyzmom wykonywanym na osobach uznawanych za opętane.
Demonolodzy na tropie niewytłumaczalnych zdarzeń
To właśnie po powołaniu Stowarzyszenia historia Warrenów nabrała rozpędu. Do pary zaczęli zgłaszać się ludzie przekonani, że są świadkami zjawisk spoza codziennej logiki. Wielu z nich szukało pilnej pomocy, a Ed i Lorraine chętnie podejmowali się kolejnych spraw. Małżeństwo konsekwentnie analizowało następne przypadki, podchodząc do swojej pracy z dużą powagą. Przez pewien czas Ed miał być nawet jedynym świeckim demonologiem uznawanym przez Watykan. Lorraine z kolei przypisywano wyjątkowy dar jasnowidzenia, dzięki któremu — według relacji — łatwiej było im nawiązywać kontakt z „drugą stroną”.
Ed i Lorraine opublikowali wiele materiałów dotyczących badanych przez siebie historii. Regularnie występowali też z wykładami na uczelniach i podczas spotkań tematycznych. Po śmierci Eda w 2006 roku Lorraine aż do końca życia kontynuowała działalność w Stowarzyszeniu. Warrenowie prowadzili również prywatne Muzeum Okultyzmu, w którym gromadzili intrygujące fotografie, przedmioty wykorzystywane do wywoływania duchów (takie jak plansza Ouija), zabawki rzekomo nawiedzane przez demony oraz inne niepokojące artefakty. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych eksponatów stała się demoniczna lalka Annabelle — a jej historię postaram się teraz przybliżyć.
Najstraszniejsze sprawy Warrenów: Annabelle i Amityville
Demoniczna „Szmaciana Ania”
Schyłek lat 60. okazał się wyjątkowo mroczny dla dwóch pielęgniarek z Anglii. W 1968 roku jedna z nich, Donna, dostała od mamy urodzinowy prezent. W środku była szmaciana lalka o imieniu Reggedy Ann – czyli po polsku „Szmaciana Ania”. Urodą nie zachwycała, ale Donna postanowiła ją zostawić, głównie ze względu na sentyment do podarunku. Posadziła lalkę na łóżku w swoim pokoju i po chwili zawołała współlokatorkę, Angie. Obie uznały, że zabawka całkiem dobrze wpisuje się w wystrój i że właśnie tam będzie jej miejsce.
Po kilku dniach zaczęły jednak dziać się rzeczy, które trudno było zignorować. Pielęgniarki zauważyły, że lalka jakby „sama” zmienia ułożenie. Donna rano zostawiała ją na łóżku w jednej pozie, a po powrocie z pracy zastawała ją w zupełnie innej. Każdego dnia siedziała inaczej, co coraz mocniej niepokoiło Donnę i Angie. Raz zostawiły Szmacianą Anię z rękami założonymi na krzyż, a wieczorem odkryły, że ręce są rozłożone. Innym razem lalka przestała siedzieć na łóżku i „przeniosła się” na krzesło. Z czasem zaczęła pojawiać się w różnych pomieszczeniach, jakby wędrowała po mieszkaniu, co doprowadziło współlokatorki do paniki. Zamiast w pokoju Donny, potrafiła leżeć choćby u Angie. Największy strach przyszedł jednak wtedy, gdy na ubranku Reggedy Ann pojawiły się… ślady krwi.
Przerażone pielęgniarki wezwały na pomoc Eda i Lorraine. Lorraine w ciszy, z nieobecnym spojrzeniem, obejrzała mieszkanie i samą lalkę, po czym powiedziała dziewczynom, co – jej zdaniem – naprawdę stało się w tym miejscu. W szmacianej zabawce miał zamieszkać duch 7-letniej Annabelle Higgins, która rzekomo zginęła tu kiedyś w tragicznych okolicznościach. Lalka miała być dla niej sposobem na kontakt ze światem żywych. Donna i Angie nie potrafiły w to uwierzyć i nie chciały korzystać z dalszej pomocy Lorraine. Zostawiły więc lalkę w domu, ale ta wciąż dawała o sobie znać.
W końcu doszło do zdarzenia, które miało przesądzić o wszystkim. Pewnego dnia Annabelle zaatakowała Lou, przyjaciela Donny i Angie. Mężczyzna zaczął krzyczeć, runął na podłogę naprzeciwko lalki i zaczął krwawić. Na jego klatce piersiowej pojawiły się ślady przypominające zadrapania pazurami. Czy to „dzieło” demonicznej Annabelle? Lorraine twierdziła, że tak. Niedługo później w mieszkaniu pielęgniarek zjawił się egzorcysta, który w obecności Warrenów pobłogosławił lokum i przeprowadził egzorcyzmy. Ed i Lorraine zabrali lalkę do swojego prywatnego Muzeum Okultyzmu. Dla bezpieczeństwa umieścili ją w szklanej, szczelnie zamkniętej gablocie z napisem Nie Otwierać!.
Brzmi niewiarygodnie, ale historia o szmacianej lalce miała wydarzyć się naprawdę. Ten przerażający przypadek stał się inspiracją dla twórców serii horrorów „Annabelle”. Do kin trafiły już trzy części opowiadające o upiornej lalce:
- Annabelle – 2014 rok
- Annabelle: Narodziny Zła – 2017 rok
- Annabelle wraca do domu – 2019 rok
Horror w Amityville – najgłośniejsze śledztwo Warrenów
W 1976 roku Ed i Lorraine Warren przeprowadzili śledztwo, o którym mówiło się najgłośniej. Do domu uznawanego za nawiedzony wprowadziło się małżeństwo Kathy i George Lutz wraz z dziećmi. Za 80 tysięcy dolarów kupili posiadłość przy 112 Ocean Avenue na Long Island (Amityville) – adres, który od dawna miał złą reputację. W tych murach rozegrała się tragedia, dla wielu jeszcze bardziej wstrząsająca niż późniejsze opowieści o egzorcyzmach Anneliese Michel. 13 listopada 1974 roku Ronald DeFeo zamordował tam całą swoją rodzinę: rodziców i czworo rodzeństwa. Wkrótce po przeprowadzce Kathy i George zaczęli czuć, że w domu dzieje się coś nienaturalnego. Mieli wrażenie, że poza nimi mieszka tam… ktoś jeszcze.
Co pewien czas krzyże wiszące na ścianach same się odwracały. Na ciele Kathy pojawiały się z kolei zagadkowe, czerwone ślady na klatce piersiowej. George natrafił też na ukryty pokój, którego nie było na planach budynku, a wszystkie jego ściany pomalowano na czerwono. Niedługo później rodzina Lutzów zaczęła doświadczać przerażających wizji. W końcu, wyczerpani strachem, wezwali Eda i Lorraine Warren, wierząc, że tylko oni będą w stanie powstrzymać złe moce. Warrenowie twierdzili, że w domu w Amityville wyczuwają obecność upiornych bytów, które miały pozostać po okrutnym zabójstwie dokonanym przez DeFeo. Na wykonanym przez demonologów zdjęciu w podczerwieni rzekomo udało się uchwycić demonicznego chłopca. Fotografię po raz pierwszy pokazano publicznie podczas promocji filmu o nawiedzonym domu – The Amityville Horror (1979 rok).
Warrenowie: prawda czy filmowa fikcja?
Nie ulega wątpliwości, że Ed i Lorraine Warren istnieli naprawdę. Lorraine odeszła stosunkowo niedawno — 18 sierpnia 2019 roku. Do samego końca opiekowała się Muzeum Okultyzmu i pilnowała jego zbiorów, wśród których znalazły się m.in. zamknięta przez Warrenów lalka Annabelle, tablica Ouija oraz inne eksponaty uznawane za szczególnie groźne. Wokół wielu z nich powstały głośne horrory, takie jak Obecność (2013), Diabelska Plansza Ouija (2014) czy Zakonnica (2018). Tylko czy te produkcje rzeczywiście pokazują to, co miało spotkać Warrenów? Popkultura od zawsze rządzi się własnymi zasadami, a filmowe historie często trzeba „podkręcić”, by mocniej przyciągnąć uwagę widzów.
Ed i Lorraine Warren uchodzili za jednych z najsłynniejszych badaczy nawiedzeń, opętań i domniemanych kontaktów z duchami. Ich nazwisko — mimo upływu lat — wciąż mocno odciska się na współczesnej kulturze popularnej. Dla osób zafascynowanych magią i okultyzmem Warrenowie pozostają ikonami. Pytanie brzmi jednak: czy obszerna dokumentacja, którą po sobie zostawili, wystarcza, by bez wahania uwierzyć w ich kompetencje? Czy zjawiska paranormalne, o których opowiadali, wydarzyły się naprawdę? A może część działań była napędzana przede wszystkim… pieniędzmi? Niektóre odpowiedzi prawdopodobnie na zawsze pozostaną poza naszym zasięgiem.
Źródła:
- Gerald Brittle: Ed i Lorraine Warrenowie. Demonolodzy, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016
- Robert David Chase: Nawiedzenia. Historie prawdziwe, Wydawnictwo Replika, Poznań 2019