Niezatapialna Molly z „Titanica” istniała naprawdę. Prawda o jej życiu wbija w fotel
W filmie Titanic Jamesa Camerona jedną z najbardziej charakterystycznych postaci jest Margaret „Molly” Brown, grana przez Kathy Bates. W przeciwieństwie do Jacka i Rose nie jest ona postacią fikcyjną. Margaret Tobin Brown rzeczywiście znajdowała się na pokładzie Titanica i przeżyła katastrofę. Jej życie było jednak znacznie bardziej niezwykłe niż sugeruje film.
- Z ubogiej rodziny do świata zamożnych
- Na pokład Titanica trafiła przez rodzinny pośpiech
- Wsiadła do szalupy numer 6
- Na Carpathii nie siedziała bezczynnie
- Stała się "Niezatapialną Molly"
- Co z filmem „Titanic”?
Z ubogiej rodziny do świata zamożnych
Margaret Tobin urodziła się w 1867 roku w Hannibal w stanie Missouri w rodzinie irlandzkich imigrantów. Jej rodzice nie należeli do zamożnych. Margaret stosunkowo wcześnie wyjechała do Kolorado, gdzie zamieszkała w górniczym Leadville.
Tam poznała Jamesa Josepha Browna, górnika i późniejszego inżyniera górniczego. Para pobrała się w 1886 roku. Początkowo ich życie było dalekie od luksusu. Sytuacja zmieniła się dopiero wtedy, gdy J.J. Brown zaangażował się w działalność kopalni Little Johnny. W 1893 roku odkryto tam niezwykle bogate złoża złota, a rodzina Brownów szybko znalazła się wśród zamożniejszych mieszkańców Kolorado.
W 1894 roku Margaret i J.J. przenieśli się do Denver. Kupili okazały dom przy Pennsylvania Street, który dziś jest znany jako Molly Brown House. Margaret nie ograniczyła się jednak do życia zamożnej żony. Angażowała się w działalność społeczną, wspierała organizacje charytatywne i interesowała się prawami kobiet oraz problemami dzieci i robotników. Pomagała między innymi w tworzeniu systemu sądownictwa dla nieletnich i należała do osób zaangażowanych w rozwój organizacji zajmujących się ochroną zwierząt.
Na pokład Titanica trafiła przez rodzinny pośpiech
W 1912 roku Margaret przebywała w Europie. Kiedy dowiedziała się, że jej wnuk zachorował, postanowiła jak najszybciej wrócić do Stanów Zjednoczonych. Zdecydowała się na podróż nowym transatlantykiem White Star Line – Titanikiem.
Na pokład weszła w Cherbourgu 10 kwietnia 1912 roku jako pasażerka pierwszej klasy. Jej bilet miał numer 17610. Kilka dni później statek uderzył w górę lodową.
Margaret sama później opisała swoją podróż. Jej relacja została opublikowana w maju 1912 roku w Newport Herald. Dzięki temu zachował się niezwykle cenny opis wydarzeń widzianych oczami jednej z ocalałych. Wspominała między innymi moment wejścia na pokład, życie na statku, zderzenie z górą lodową i późniejszą ewakuację.
Co ciekawe, jej kabina znajdowała się znacznie niżej, niż można by przypuszczać, patrząc na jej filmowy wizerunek. Późniejsze badania wskazują na kabinę E-23. Sama Brown pisała, że w momencie zderzenia została wyrzucona z łóżka.
Wsiadła do szalupy numer 6
Margaret Brown znalazła się w jednej z pierwszych opuszczonych na wodę szalup ratunkowych – numer 6. Łódź została zwodowana jeszcze przed całkowitym zatonięciem statku i znajdowała się w niej grupa pasażerów, w większości kobiet.
To właśnie wydarzenia związane z szalupą nr 6 stały się później podstawą legendy o „Niezatapialnej Molly Brown”.
Według relacji Brown próbowała przekonać osoby znajdujące się w łodzi, aby zawróciły po ludzi pozostających w wodzie. Obawiano się jednak, że szalupa może zostać przeciążona przez osoby próbujące wydostać się z lodowatej wody. Ten epizod został później przedstawiony również w filmie Camerona. Źródła historyczne potwierdzają, że Brown rzeczywiście namawiała do powrotu, choć szczegóły jej zachowania były z czasem wyolbrzymiane.
Na Carpathii nie siedziała bezczynnie
Po kilku godzinach szalupa została odnaleziona przez RMS Carpathia. Margaret znalazła się wśród 706 ocalałych osób zabranych z łodzi Titanica. Jej historia nie kończy się jednak w chwili uratowania.
Po wejściu na pokład Carpathii Brown zaczęła pomagać innym ocalałym. Organizowała pomoc, zbierała informacje o pasażerach i uczestniczyła w gromadzeniu pieniędzy dla osób, które straciły dobytek. Według źródeł zgromadzono około 10 tys. dolarów na pomoc dla poszkodowanych. Brown została również przewodniczącą komitetu ocalałych. Później przygotowała dla kapitana Carpathii Arthura Rostrona srebrny puchar w podziękowaniu za akcję ratunkową.
Stała się "Niezatapialną Molly"
To jeden z najciekawszych elementów historii Margaret Brown. Dziś niemal wszyscy znają ją jako „Molly Brown”. Problem w tym, że współczesne badania wskazują, że za życia nie była powszechnie znana pod tym imieniem.
Margaret nazywano Maggie, natomiast określenie „Molly” rozpowszechniło się dopiero później. W latach 30. i 40. XX wieku jej historię zaczęto przedstawiać w coraz bardziej sensacyjny sposób. Następnie w 1960 roku na Broadwayu pojawił się musical The Unsinkable Molly Brown. To właśnie on utrwalił imię, pod którym znamy ją dzisiaj.
Legenda zaczęła żyć własnym życiem. Margaret przedstawiano jako prostą, niewykształconą dziewczynę, która dzięki małżeństwu z bogatym górnikiem weszła do wyższych sfer. Ten obraz jest jednak mocno zniekształcony.
Brown rzeczywiście pochodziła z niezamożnej rodziny, ale przez całe życie dużo się uczyła. Studiowała języki i literaturę, korzystała z pomocy prywatnych nauczycieli, podróżowała i interesowała się kulturą. Znała kilka języków i była aktywna społecznie. Katastrofa uczyniła z Margaret osobę rozpoznawalną w całych Stanach Zjednoczonych. Wykorzystała popularność do działalności społecznej.
Interesowały ją między innymi prawa kobiet, poprawa sytuacji robotników oraz system opieki nad dziećmi. W 1914 roku ogłosiła nawet zamiar ubiegania się o miejsce w Senacie USA. Był to okres, gdy Amerykanki nie miały jeszcze federalnego prawa wyborczego.
Co z filmem „Titanic”?
Kathy Bates rzeczywiście wcieliła się w prawdziwą Margaret Brown. Sama postać jest więc historyczna, podobnie jak jej obecność na pokładzie Titanica, udział w ewakuacji i późniejsza pomoc ocalałym.
Nie oznacza to jednak, że wszystko, co pokazano w filmie, wydarzyło się dokładnie w taki sposób.
Film wykorzystuje prawdziwe wydarzenia, ale część zachowań Brown została uproszczona lub podporządkowana dramaturgii. Historycy zwracają uwagę, że późniejsza legenda przedstawiała ją jako niemal samotną bohaterkę, która własnymi rękami uratowała innych pasażerów. Rzeczywistość była bardziej skomplikowana.
Co więcej, sama Brown w kolejnych latach krytycznie podchodziła do różnych historii krążących na jej temat. Zachowane źródła pokazują, że potrafiła również opowiadać o sobie w sposób barwny i przesadny, co dodatkowo utrudnia oddzielenie faktów od legendy. Margaret Tobin Brown zmarła w Nowym Jorku w październiku 1932 roku. Miała 65 lat.
Źródła:
- https://www.encyclopedia-titanica.org/from-myth-to-legend-how-margaret-became-molly.html
- https://mollybrown.org/about-the-browns/
- https://www.encyclopedia-titanica.org/titanic-survivor/molly-brown.html