Archeolodzy znaleźli przedmioty przypominające samoloty. Najdziwniejsze wydarzyło się podczas eksperymentu

Muzeum Złota w Bogocie – El Museo del Oro del Banco de la República de Colombia – słynie z największych i najcenniejszych skarbów prekolumbijskich Indian. Wśród setek olśniewających figurek, rytualnych artefaktów i misternych ozdób jest jednak coś, co przyciąga uwagę bardziej niż reszta: mały, niepozorny zestaw przedmiotów, o których trudno mówić bez znaku zapytania. Muzealnicy nazywają je ostrożnie „religijną biżuterią”, ale to określenie niewiele wyjaśnia. Te zagadkowe drobiazgi wydobyto z grobowców dawnej kultury Tairona — i właśnie od nich zaczyna się historia, która nie daje spokoju.
- Taironi: tajemnica górskich miast Kolumbii
- Złote figurki Taironów jak odrzutowce
- Złote figurki jak samoloty z epoki delta
- Złote samolociki Indian: dowody i spór
Taironi: tajemnica górskich miast Kolumbii
Taironi to prekolumbijski lud o wysoko rozwiniętej kulturze, zamieszkujący tereny dzisiejszych prowincji La Guajira i Magdalena w Kolumbii. Kultura Tairona, podobnie jak Chibcha-Muisca, przetrwała jeszcze w okresie hiszpańskich podbojów. Do około IX wieku n.e. Taironi żyli w niewielkich, rozproszonych osadach na wybrzeżu. Od IX stulecia, z nie do końca jasnych powodów, zaczęli przenosić się coraz głębiej w trudno dostępne rejony Sierra Nevada de Santa Marta, gdzie na wysokości 900–1200 m założyli około 200 tarasowych miast.
Taironi nie stanowili narodu w dzisiejszym rozumieniu tego słowa — tworzyli raczej gęstą sieć rozproszonych ośrodków, połączonych drogami, mostami i kamiennymi schodami. Słynęli z doskonałej ceramiki oraz złotnictwa o wyjątkowo wysokim poziomie estetycznym i kunszcie wykonania. W XVI wieku stawiali zacięty opór hiszpańskiej inwazji, jednak do 1630 roku podbito nawet najbardziej oddalone miasta. Ci, którym udało się przetrwać, wycofali się jeszcze wyżej w góry, a ich potomków znamy dziś jako lud Kogi.
Złote figurki Taironów jak odrzutowce
Rdzenne ludy Ameryki Południowej otaczały złoto wyjątkowym szacunkiem. Wierzyły, że to metal święty — potrafiący „magazynować” moc słońca i oddawać ją ludziom. Z tego powodu tworzyły ze złota nie tylko figurki i ozdoby, lecz także przedmioty używane na co dzień. A ponieważ na tym kontynencie kruszcu nie brakowało, mogli sobie pozwolić nawet na wręczanie złotych wyrobów przybyszom. Złoto trafiało również do elementów stroju i dodatków noszonych na co dzień.
Okres największego rozkwitu cywilizacji Taironów przypadał mniej więcej pięć stuleci przed pojawieniem się Hiszpanów w Nowym Świecie. Była to społeczność bardzo wysoko rozwinięta. Jako znakomici tkacze nosili bawełniane ubrania, efektowne ozdoby z piór oraz misterną biżuterię. W Muzeum Złota można zobaczyć całe bogactwo takich przedmiotów: amulety, naszyjniki i bransolety. Łącznie na ekspozycjach prezentuje się ponad 36 tysięcy eksponatów.
Na tle całej kolekcji szczególnie przyciągają uwagę drobne figurki o nietypowych kształtach — mają zaledwie około pięciu centymetrów długości i przedstawiają stylizowane zwierzęta, ptaki, owady oraz ryby. Mimo licznych prób nikomu nie udało się jednoznacznie wskazać, jaki konkretny gatunek fauny miał być ich pierwowzorem. Co ciekawe, w kilku z nich — przy odrobinie wyobraźni — można dostrzec… odrzutowiec.
Złote figurki jak samoloty z epoki delta
Faktycznie, współczesnemu odbiorcy na myśl od razu nasuwa się samolot, gdy tylko spojrzy na te nietypowe wyroby jubilerskie. Choć zewnętrzne podobieństwo potrafi czasem zmylić, to wystarczy obejrzeć te figurki z profilu, by dostrzec jeszcze więcej cech kojarzących się z maszyną latającą.
Trójkątne skrzydła typu delta sprawiają wrażenie idealnie poziomych, ale gdy patrzy się na nie od przodu, widać delikatne opadanie ku dołowi. Interesujące jest to, że takie skrzydła na dobre zadomowiły się w lotnictwie dopiero w latach 50. XX wieku, głównie w konstrukcjach o wysokich osiągach, a następnie w latach 80. także w szybowcach i ultralekkich samolotach. Współczesne szybkie maszyny z deltą zazwyczaj korzystają z napędu odrzutowego i — poza ponaddźwiękowymi samolotami pasażerskimi z lat 70. — najczęściej mają zastosowanie wojskowe.
Co więcej, analizując złoty „model samolotu”, trudno pominąć w tylnej części, pomiędzy skrzydłami a usterzeniem, zestaw powierzchni do złudzenia przypominających elewony (sterolotki). To ruchome elementy umieszczane wzdłuż krawędzi spływu skrzydła, łączące funkcję steru wysokości i lotek. Tutaj są lekko wygięte ku przodowi i — co szczególnie zwraca uwagę — przymocowane nie do skrzydeł, lecz do kadłuba, nieco powyżej jego poziomej osi, przy zachowaniu precyzyjnej, geometrycznej formy.
Usterzenie ogonowe ma kształt trójkąta foremnego i jest ustawione dokładnie prostopadle do skrzydeł. To najbardziej „techniczny” fragment całego modelu: nie ma wyraźnych odpowiedników w naturze i wygląda jak element wprost przeniesiony z konstrukcji ogona samolotu.

Złote samolociki Indian: dowody i spór
W 1969 roku tajemnicze „samolociki” Indian Taironów trafiły pod lupę zespołu ekspertów: biologa Ivana Sandersona, konstruktora Arthura Younga oraz profesora aerodynamiki J. Aldridge'a. Po analizie wszyscy byli zgodni co do jednego: te obiekty sprawiają wrażenie bardziej mechanicznych niż biologicznych. Ludzie związani z lotnictwem podkreślali, że wygląda to jak miniaturowy model aparatu latającego.
W 1994 roku niemieccy badacze Algund Enboom, Conrad Lübbers i Peter Belting postanowili sprawdzić to w praktyce i na podstawie złotej figurki zbudowali modele w skali. Powiększyli je szesnastokrotnie, zachowując proporcje i wygląd oryginału. Ponieważ nikt nie wiedział, jaki napęd mogły mieć „starożytne samoloty”, wykonano dwa warianty: jeden ze śmigłem, drugi z silnikiem odrzutowym.
Okazało się, że modele nie tylko potrafią latać, ale również wykonywać akrobacje – beczki i pętle. Zachowywały stabilność w powietrzu, a nawet szybowaly przy wyłączonych silnikach. Wnioski były odważne: tak dopracowane kształty aerodynamiczne raczej nie biorą się z przypadku, więc twórcy mogli wzorować je na realnych, technicznych obiektach.
Dla pełnego obrazu warto przytoczyć też głos najbardziej nieprzejednanych sceptyków. Przeciwnicy „lotniczej” interpretacji twierdzą, że Indianie w artystyczny sposób przedstawiali… latające ryby. Podczas wyskoku nad powierzchnię wody i przy ponownym wodowaniu ich sylwetka ma przyjmować podobne, charakterystyczne formy.
Czy złote figurki kolumbijskich Indian inspirowały ryby, czy jednak maszyny latające – każdy może zdecydować, która wersja brzmi bardziej przekonująco. Złote oryginały tych modeli można dziś zobaczyć w muzeum w Bogocie.
Źródła:
- https://paranormal-news.ru/news/zolotye_samolety_indejcev_tajrona/2016-04-16-12103
- https://www.stena.ee/blog/zolotye-samolety-indejtsev-tajrona
- https://tour2go.ru/articles/otkuda-u-drevnih-indeycev-kolumbii-byli-zolotye-modeli-samoletov/