Sprowadzał prostytutki na Wawel, byle uciec przed starszą o 30 lat Anną. Ten polski król był wielką porażką
Henryk (19 września 1551 – 2 sierpnia 1589) był ostatnim Walezjuszem i – jako czwarty syn Henryka II oraz Katarzyny Medycejskiej – wcale nie miał zasiąść na francuskim tronie. Nikt więc nie poganiał go do małżeństwa ani do zapewnienia dynastii następcy. Zamiast królewskich obowiązków szybciej przychodziły mu do głowy przyjemności: piękne kobiety, romanse i nocne przygody, także te kupowane za pieniądze. Mówiono, że miał oko do urody i serce skore do flirtu – a niektórzy szeptali nawet, że właśnie to mogło zaważyć na jego spóźnionym przyjeździe do Polski i równie nagłym zniknięciu, gdy szlachta zaczęła planować mu ślub z Anną Jagiellonką, starszą od niego o trzy dekady. Ile było tych historii? Tego nie da się policzyć. Ale kilka z nich szczególnie rozpala wyobraźnię…
- Piękna Rouhet: romans i dworskie intrygi
- Maria de Clèves, wielka miłość Henryka III
- Henryk Walezy i niechciany ślub z Anną
- Miłość Henryka III i jego małżeństwo
Piękna Rouhet: romans i dworskie intrygi
Ludwika de La Béreaudière du Rouhet znana była również jako „Piękna Rouhet”. Przyszła na świat w 1530 roku, a zmarła po 1586. Była córką Ludwika de La Béreaudière i Magdaleny du Fou. Dzięki wysokiemu urodzeniu trafiła na dwór Katarzyny Medycejskiej jako dama dworu.
To właśnie na królewskim dworze poznała Henryka – syna królowej. Dzieliło ich ponad dwadzieścia lat różnicy wieku, a mimo to plotki przypisywały jej romans zarówno z nim, jak i z jego starszym bratem, Karolem IX. Część przekazów idzie jeszcze dalej, nazywając ją „szpiegiem”, który miał informować Katarzynę Medycejską o poczynaniach jej synów. U schyłku życia pełniła natomiast funkcję damy d`atour królowej Ludwiki Lotaryńskiej, żony Henryka Walezego.
Ludwikę de La Béreaudière du Rouhet podejrzewano o wiele związków – nie ograniczających się jedynie do Henryka i jego brata. Wśród jej kochanków wymienia się Michała de Montaigne oraz Roberta de Combault. Najsilniejsze i najdłuższe uczucie miało jednak łączyć ją z Antonim Bourbonem, królem Nawarry. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: Karol III, późniejszy arcybiskup Rouen, oraz córka Jakobina d`Artigolouve.
Maria de Clèves, wielka miłość Henryka III
Henryk słynął z wielkiej skłonności do romansów. Wśród kobiet, do których przywiązał się szczególnie mocno, była Maria de Clèves. Urodzona w 1553 roku i zmarła w 1574, Maria była czwartym dzieckiem księcia de Nevers, Franciszka, oraz jego żony Małgorzaty Burbon.
Gdy miała 18 lat, poślubiła Henryka Burbon-Condé. Niedługo później została kochanką młodego Walezjusza. Ich relację przerwał wyjazd Henryka do Polski. Po powrocie, już jako świeżo koronowany król Francji, planował doprowadzić do unieważnienia małżeństwa Marii i samemu ją poślubić.
Tych zamierzeń nie pozwoliła zrealizować nagła śmierć kobiety. Królewska faworyta odeszła wskutek powikłań po porodzie. Ich córka, Katarzyna, przyszła na świat jako dziecko Marii i księcia Condé, lecz zmarła niezamężna, mając 21 lat.
Henryk Walezy i niechciany ślub z Anną
W 1573 r. Henryk Walezy został pierwszym w dziejach elekcyjnym monarchą Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Jeszcze za życia Zygmunta II Augusta z dynastii Jagiellonów z Paryża przybyło poselstwo, które w imieniu księcia zabiegało o rękę królewskiej siostry. W tej grze emocje miały drugorzędne znaczenie, bo stawką była polska i litewska korona, a sporo starsza Anna nie należała do kobiet, które Henryk uważał za atrakcyjne.
Zygmunt nie zgodził się jednak na te starania i poselstwa nie przyjął. Król zmarł 7 lipca 1572 r., a wolna elekcja otworzyła Walezjuszowi zupełnie inną drogę do tronu. 5 kwietnia kolejnego roku Henryk został obrany pierwszym królem elekcyjnym, a równolegle snuto plany, by poślubił Annę Jagiellonkę.
Perspektywa takiego małżeństwa nie zachęcała elekta do pośpiechu. Henryk przekroczył granicę dopiero pod koniec stycznia 1574 r., a koronę włożył na głowę miesiąc później. Podczas trwającej niemal dwa miesiące podróży z Francji skłonny do flirtu władca wikłał się w kolejne romanse. Po przyjeździe do Krakowa unikał Anny, gdy tylko mógł, jednocześnie sprowadzając do swoich komnat prostytutki. Gdy tylko dotarła do niego wiadomość o śmierci brata, porzucił kraj i niedoszłą małżonkę, po czym ruszył z powrotem do Paryża. Sprawdź także ten artykuł o ucieczce Henryka Walezego z Polski.
Miłość Henryka III i jego małżeństwo
W życiu Henryka nie brakowało kobiet: faworyt, kochanek, a także prostytutek. Król marzył jednak o małżeństwie zawartym z uczucia, a nie wyłącznie z kalkulacji politycznej. Po powrocie do Francji, już jako Henryk III, planował poślubić Marię de Clèves. Jej przedwczesna śmierć sprawiła, że musiał całkowicie zmienić swoje zamiary.
Ostatecznie żoną Henryka Walezego została Ludwika Lotaryńska (1553 – 1601) – córka Mikołaja Lotaryńskiego i Małgorzaty von Egmond. Przyszłą towarzyszkę życia poznał w drodze do Polski. Była blisko związana z jego ukochaną Marią, co sprawiło, że szczególnie utkwiła mu w pamięci.
Do ślubu doszło zaledwie dwa dni po koronacji Henryka na króla Francji – 15 lutego 1575 r. Ich związek uchodził za zgodny, lecz para nie doczekała się dzieci: Ludwika kilkakrotnie poroniła, a konsekwencje tych tragedii przekreśliły szansę na potomstwo. Henryk zginął w zamachu 2 sierpnia 1589 r., a Ludwika do końca swoich dni pozostała wdową wierną jego pamięci.
Źródła:
- Besala J., Małżeństwa królewskie. Władcy elekcyjni, Bellona, Warszawa 2006
- Dubas – Urwanowicz E., Polskie opinie o Henryku Walezym. Oczekiwania a rzeczywistość, „Przegląd historyczny”, t. 81, z. 1-2, Warszawa 1990
- Grzybowski S., Henryk Walezy, Ossolineum, Wrocław 1985
- Jaworski P., Władcy Francji od IX do XIX w., Luboń 2018, https://krolewskie-sny.pl/08wladcy-francji.html (dostęp: 24 maja 2021)