Zarabiał na życie jako stolarz. Przypadek sprawił, że został jedną z największych gwiazd Hollywood
Cichy, nieco wycofany student filozofii wcale nie planował scenicznej kariery — a jednak to właśnie przypadek podsunął mu aktorstwo. Zanim Hollywood otworzyło przed nim drzwi, zarabiał na życie jako stolarz, wykonując kolejne zlecenia i myśląc raczej o następnym projekcie niż o czerwonych dywanach. Nie miał pojęcia, że wkrótce jego nazwisko stanie się synonimem filmowej ikony i symbolu seksu. Jak doszło do tej nieprawdopodobnej przemiany?
- Harrison Ford: młodość i początki kariery
- Jak Harrison Ford został stolarzem
- Od Hana Solo do Indiany Jonesa
- Harrison Ford: romantyczne role i miłość
Harrison Ford: młodość i początki kariery
Harrison Ford przyszedł na świat 13 lipca 1942 roku w Chicago. Jest synem Dorothy Nidelman, dawnej aktorki radiowej, oraz Johna Williama „Christophera” Forda, menedżera ds. reklamy i byłego aktora. W jego rodzinnych korzeniach splatają się irlandzcy katolicy i Żydzi.
W młodości Harrison uchodził za nieśmiałego, choć miał w sobie dużą ciekawość świata. Dorastał w Des Plaines w stanie Illinois i chodził do Maine East High School, gdzie kojarzono go raczej z opanowaniem niż z byciem duszą towarzystwa. Świetnie odnalazł się za to w skautingu — doszedł nawet do stopnia Life Scout (detal, który później ciekawie rezonował z wizerunkiem Indiany Jonesa). Angażował się również w szkolne radio: został jego pierwszym prezenterem. Maine East ukończył w 1960 roku.
Na Ripon College w Wisconsin wybrał filozofię. Równolegle zapisał się na zajęcia teatralne, licząc, że pomogą mu przełamać nieśmiałość. To, co miało być tylko ćwiczeniem pewności siebie, niespodziewanie przerodziło się w prawdziwą fascynację aktorstwem. Na początku nie był pewien, czy da się z tego zbudować życie, ale ostatecznie porzucił studia i postawił na scenę. Niedługo po odejściu z uczelni związał się z Belfry Players — letnim teatrem w Williams Bay w Wisconsin. Występował w spektaklach, a jednocześnie pomagał za kulisami przy pracach stolarskich. Robił to z zapałem i, jak się okazało, miał do tego wyraźny talent.
Latem 1964 roku Ford ożenił się ze swoją college’ową sympatią, Mary Marquardt. Na sezon teatralny oboje przenieśli się do Williams Bay. Jesienią zapakowali do Volkswagena cały dobytek i ruszyli do Los Angeles — miejsca, w którym Ford liczył na przełom i prawdziwy start kariery.
W 1964 roku, gdy Harrison jechał do pracy, w okolicach Laguna Beach w Kalifornii doszło do groźnego wypadku. Ford stracił panowanie nad autem i uderzył w słup telefoniczny. Trafił do szpitala, gdzie przeszedł operację. Do dziś przypominają o tym blizna na brodzie oraz charakterystyczny uśmiech — elementy, które z czasem stały się jego znakiem rozpoznawczym.
Jak Harrison Ford został stolarzem
Po przeprowadzce do Los Angeles i po wypadku Harrison Ford wciąż nie rezygnował z aktorskich ambicji, ale jednocześnie musiał znaleźć sposób, by utrzymać się na powierzchni. Wtedy wrócił do pracy z drewnem – miał już w tym pewną wprawę. Swoje umiejętności rozwijał samodzielnie, zaglądając do biblioteki w Encino. Z czasem zaczęto go postrzegać jako solidnego, naprawdę fachowego rzemieślnika.
Wśród jego zleceń znalazła się choćby budowa studia nagraniowego dla brazylijskiego muzyka Sérgio Mendesa. Wykonywał też prace dla innych znanych osób, między innymi Valerie Harper. Dzięki stolarstwu Ford mógł spokojnie jeździć na castingi i wybierać tylko te propozycje, które go ciekawiły — innymi słowy, realizował plan na aktorstwo bez ciągłej presji pieniędzy.
Od Hana Solo do Indiany Jonesa
Prawdziwy zwrot w karierze Harrisona Forda przyniosły „Gwiezdne wojny” z 1977 roku. Co ciekawe, na początku George Lucas zatrudnił go jedynie do odczytywania kwestii podczas castingów innych kandydatów. Szybko okazało się jednak, że jego charyzma, swoboda i naturalność przed kamerą robią znacznie większe wrażenie niż „pomoc na planie” — i tak nieznany wtedy szerzej aktor dostał rolę Hana Solo. „Gwiezdne wojny” w okamgnieniu stały się kulturowym fenomenem, a Ford trafił na sam szczyt. Do postaci wrócił w kolejnych odsłonach: „Imperium kontratakuje” z 1980 roku oraz „Powrót Jedi” z 1983 roku. Z czasem jednak rozgłos wokół filmów Lucasa i samego Hana Solo zaczął go męczyć. Ford coraz wyraźniej szukał nowych wyzwań — a propozycji nie brakowało. W 1981 roku wcielił się w następną legendę popkultury: Indianę Jonesa w „Poszukiwaczach zaginionej Arki”. Film Stevena Spielberga okazał się gigantycznym hitem i zapoczątkował franczyzę, która utrzymała się przez dekady. Od tego momentu nazwisko Forda niemal automatycznie kojarzono z kinowymi blockbusterami.
To właśnie wszechstronność sprawiła, że Ford stał się ikoną Hollywood. W neo-noirowym, dystopijnym „Łowcy androidów” z 1982 roku zagrał ponurego detektywa Ricka Deckarda, pokazując zupełnie inne oblicze niż w przygodowych hitach. Świetnie wypadł także w „Czasie patriotów” z 1992 roku oraz w „Stanie zagrożenia” z 1994 roku, gdzie udowodnił, że potrafi równie mocno przyciągać widza w kinie sensacyjnym i thrillerach.
Za jeden z najlepszych filmów w jego dorobku często uznaje się „Ściganego” z 1993 roku. Ford wcielił się tam w Richarda Kimble’a — lekarza niesłusznie oskarżonego o zabójstwo żony i zmuszonego do walki o prawdę. Wielu krytyków oraz fanów aktora wskazuje „Ściganego” jako jego najważniejsze, najbardziej kompletne osiągnięcie artystyczne.
Poznaj historię ikony machismo.
Harrison Ford: romantyczne role i miłość
Ford z czasem zaczął być postrzegany także jako symbol seksu, zwłaszcza dzięki rolom w filmach z mocnymi wątkami romantycznymi. To właśnie one wydobywały na pierwszy plan jego charyzmę, spokój i męski magnetyzm.
W 1979 roku wcielił się w amerykańskiego pilota w wojennym melodramacie „Hanover Street”. Sam film nie przeszedł do historii jako arcydzieło, ale jego największym atutem (a można powiedzieć: „najbardziej atrakcyjnym elementem”) był Harrison Ford. Później przyszły tytuły, które tylko umocniły ten wizerunek: „Świadek” z 1985 roku, gdzie grał detektywa chroniącego społeczność Amiszów (a przy okazji szczególnie jedną uroczą Amiszkę i jej syna), oraz romantyczna komedia Mike’a Nicholsa „Pracująca dziewczyna” z 1988, w której został charyzmatycznym biznesmenem. Te role pokazały, jak działa jego ekranowy urok — i sprawiły, że kobiety na całym świecie z zazdrością patrzyły na partnerki Forda z planu. Z kolei występ w remake’u „Sabriny” z 1995 roku przypieczętował jego pozycję jako jednego z najważniejszych amantów. Nic dziwnego, że trafił na listy najseksowniejszych aktorów w historii kina. Mieszanka surowej urody i naturalnej swobody sprawiła, że Ford stał się jednocześnie gwiazdą kina akcji, ikoną męskości i ulubieńcem kobiet.
Jak na hollywoodzkie realia, życie uczuciowe Harrisona Forda jest historią zaskakująco pozbawioną wielkich skandali.
Jego pierwsze małżeństwo, z Mary Marquardt, trwało od 1964 do 1979 roku. Doczekali się dwóch synów: Benjamina i Willarda. Czy na rozstanie wpłynął romans Harrisona z Carrie Fisher? Tego do końca nie wiadomo. Pewne jest natomiast, że w 1983 roku Ford ożenił się z Melissą Mathison — razem mieli syna Malcolma i córkę Georgię. Ich związek zakończył się rozwodem w 2004 roku.
W 2002 roku, podczas gali Złotych Globów, poznał Calistę Flockhart, znaną z serialu „Ally McBeal”. Między nimi szybko zaiskrzyło i dość prędko stało się jasne, że to nie będzie tylko krótka znajomość. Harrison oświadczył się Caliscie w walentynki 2009 roku, a w 2010 zostali małżeństwem. Wspólnie wychowują Liama, którego Flockhart adoptowała krótko przed poznaniem Forda. Aktor świetnie odnajduje się w roli ojca i podkreśla, że „ojcostwo wyleczyło go z egocentryzmu”.
Możliwe, że Harrison Ford nie budzi dziś aż takiego szaleństwa jak kiedyś. Wciąż jednak pozostaje hollywoodzką legendą — i dla wielu fanek nadal jest jednym z najbardziej pociągających mężczyzn w show-biznesie. Jak wino: im starszy, tym lepszy.
Przeczytaj o jednym z symboli seksu lat 50.
Źródła:
- https://www.britannica.com/biography/Harrison-Ford
- https://www.esquire.com/entertainment/movies/a43965150/harrison-ford-indiana-jones-interview/