Kazała rozebrać się technikom wpatrzonym w jej nagi biust. Dzięki niej nagość na ekranie stała się czymś normalnym
Znormalizowała sceny topless w polskim kinie i stała się ikoną zmysłowości. Grażyna Szapołowska nie miała obiekcji przed nagimi scenami, choć, jak przyznaje po latach, niekiedy była zmęczona faktem, że polscy reżyserzy nieustannie chcieli rozbierać ją przed kamerą. W tym samym czasie europejscy twórcy mieli dla niej do zaoferowania znacznie więcej – role wyłamujące się z obszaru tabu, ambitne i buzujące emocjonalnym ładunkiem. Aktorka znalazła też pewien sposób na odgryzienie się filmowcom. Zdarzało się, że kazała rozbierać się ekipie, a niektórzy czynili to bez mrugnięcia okiem.
Diwa polskiego ekranu
Grażyna Szapołowska to żywa legenda polskiego aktorstwa. Poza złożonym talentem umożliwiającym jej granie zarówno w repertuarze dramatycznym, jak i komediowym, gwiazda od lat dowodzi ogromnej klasy i ponadczasowego piękna. Jest ikoną stylu oraz naturalnego wyglądu. Dojrzewa niczym wino, wciąż ujmując hipnotyzującą aparycją i aurą tajemnicy godną kobiety fatalnej.
Pani Grażyna jest dowodem niesłabnącej pasji, ambicji oraz wszechstronnego talentu, który sprawił, że poza aktortwem zajmuje się również nagrywaniem albumów czy koncertowaniem. Przed laty jej kariera osiągnęła szczyt popularności za sprawą kultowych filmów polskiej kinematografii. Szapołowska wpółpracowała z najlepszymi – od Kieślowskiego do Wajdy, specjalizując się w portretach femme fatales.
Sednem jej sztuki było niezwykle zgrabne przejście od seksapilu do niezależności. Jej bohaterki emanowały zmysłowością, były przy tym władcze, niekiedy zagrażające męskiej dominacji, wolne, ale uwodzicielskie. Aktorka uzupełniała je o profil psychologiczny, niejednokrotnie podkreślając dramat kobiecości.
Skazana na nagość
Polscy twórcy filmowi szybko wykorzystali ponętny wizerunek aktorki. Niemal każdy filmowiec chciał rozbierać ją przed kamerą. Grażyna Szapołowska w przeciwieństwie do wielu koleżanek z branży nie miała z tym większego problemu. Akceptowała sceny w negliżu i po prostu robiła swoje. W okresie PRL-u stała się symbolem seksualnego wyzwolenia, a odważne sekwencje szybko przyniosły jej popularność – zwłaszcza wśród męskiej części publiczności.
Szapołowska miała w sobie ogromną świadomość. Wciąż zresztą emanuje pełnią kobiecości. To pomogło przy realizacji scen, które dla wielu innych gwiazd pozostawały krępujące. Warto uwzględnić kontekst czasów. Początkujące aktorki nie mogły sobie wówczas pozwolić na przebieranie w scenariuszach i dyktowanie warunków reżyserom, którzy rządzili przemysłem.
W rozmowie z „Gazetą Wyborczą” aktorka wspominała: „Angażowano mnie do takich filmów, jak "Wielki Szu" czy "Lata 20., lata 30." i za każdym razem mnie rozbierano. Oczywiście miałam świadomość, do jakiego stopnia i po co mnie wykorzystywano. W tym samym czasie Włosi, Węgrzy, Rosjanie obsadzali mnie w trudnych rolach nagradzanych na festiwalach”.
Nie było tak, że nigdy nie czuła presji. „Przy pierwszych rozbieranych scenach w filmie „Zapach ziemi” byłam stremowana i miałam gęsią skórkę, kolejne to już była rutyna”, opowiadała o pierwszej scenie topless. Należy też podkreślić, że wiele „rozbieranych” filmów z jej udziałem to arcydzieła polskiej kinematografii.
W „Krótkim filmie o miłości” (1988) Krzysztofa Kieślowskiego, czyli polskim odpowiedniku „Okna na podwórze” Hitchcocka, Szapołowska wykreowała kobietę-wampa, którą podgląda przez lornetkę nastoletni sąsiad tracący dla atrakcyjnej kobiety głowę. Zagrana przez nią doświadczona Magda rozpoczyna psychologiczną grę z chłopakiem, który dość naiwnie wierzy w czystą odsłonę miłości. Brutalne sprowadzenie na ziemię prowadzi do tragicznych skutków. Obraz zgłębił tematykę romantycznej fascynacji, idealizacji, ale też ludzkiej samotności oraz zawiłych mechanizmów międzyludzkich. Ponętne sceny z Szapołowską nie były tylko estetycznym wabikiem.
Rozbierz się!
Grażyna Szapołowska nie miała problemu z kontrowersyjnymi i wymagającymi pewnej odwagi scenami, ale nigdy nie pozwoliła sobie na przekraczanie granic ze strony ekipy. Na planie „Lat dwudziestych, lat trzydziestych” (1983) grupa dziesięciu elektryków zapatrzyła się w jej odsłonięty biust. Aktorka nie wytrzymała i powiedziała, aby sami się rozebrali i poczuli, jak to jest.
Metoda okazała się skuteczna. Aktorka powtarzała ją w przypadku innych twórców. „Kazałam też się rozbierać. Kilku panów na planach rozbierało się przede mną, reżyserzy, operatorzy, świetnie się przy tym bawiliśmy” – wspominała artystka w rozmowie z Onetem.
Źródła:
- https://kobieta.wp.pl/grazyna-szapolowska-o-nagich-scenach-za-kazdym-razem-mnie-rozbierano-7331103544420608a
- https://kultura.onet.pl/film/wiadomosci/grazyna-szapolowska-nie-mialam-zadnego-problemu-z-rozebraniem-sie-przed-kamera/fg05zvc