Został wyrzucony ze studiów za pijaństwo i bójki. Mroczna przeszłość Roberta Redforda
Wrześniowa wiadomość o śmierci Roberta Redforda wstrząsnęła fanami na całym świecie. Odszedł nie tylko symbol kina i ikona wielkiego ekranu, lecz także człowiek o wyjątkowej charyzmie — filantrop i zaangażowany społecznie działacz, którego wpływ wykraczał daleko poza Hollywood. Dla sztuki to cios, a dla wielu także osobista strata. Niewiele osób wie, że jego życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej: o krok był od tego, by porzucić aktorstwo i na dobre oddać się malarstwu. A to dopiero początek — młodość Redforda kryje historie, które zaskakują nawet jego najwierniejszych wielbicieli…
- Trudne dzieciństwo Roberta Redforda
- Robert Redford: buntownik sprzed lat
- Jak Redford odnalazł drogę do sławy
Trudne dzieciństwo Roberta Redforda
Robert Redford urodził się w 1936 roku w skąpanej słońcem Kalifornii, ale jego dzieciństwo dalekie było od beztroski. Wychowywał się w skromnych warunkach, z ojcem, który nie potrafił poradzić sobie z narastającymi napięciami i często przenosił je na rodzinę. Dla wrażliwego chłopca wybuchy złości były bolesnym doświadczeniem, które zostawiło ślad na lata. Gdy emocje opadały, ojciec stawał się chłodny i zamknięty w sobie, przez co między nimi od początku budowała się trudna, pełna niedopowiedzeń więź.
Oparciem dla młodego Roberta była matka. Redford opisywał ją jako osobę pogodną, pełną życia i nadziei, która nawet w ciemniejszych momentach potrafiła znaleźć jasną stronę. Jej niespodziewana śmierć, gdy był jeszcze nastolatkiem i dopiero wchodził w dorosłość, mocno nim wstrząsnęła i na długo ukształtowała jego emocje. Po latach przyznawał w rozmowach, że szczególnie bolało go to, iż zabrakło jej przy nim wtedy, gdy zaczynał odnosić pierwsze zawodowe sukcesy.
Przeczytaj też: Stolarz, który stał się hollywoodzkim symbolem seksu.
Robert Redford: buntownik sprzed lat
Robert Redford przez długie dekady imponującej kariery uchodził za ideał dżentelmena. Jego wizerunek był synonimem klasy, a biografia – naznaczona wiernością X muzie i sprawom społecznym – długo pozostawała wolna od skandali. Choć na całym świecie uchodził za obiekt kobiecych westchnień, rzadko przypinano mu łatkę bezlitosnego łamacza serc. Stronił od celebryckiego blichtru. Poza planem filmowym dał się poznać jako człowiek realnie zaangażowany: w ochronę środowiska, wsparcie praw mniejszości seksualnych, a także w rozwój młodych, niezależnych twórców – jako założyciel Sundance Institute.
Można jednak półżartem powiedzieć, że „wyszumiał się” wcześniej. Zanim stał się rozpoznawalnym aktorem i podziwianą ikoną, Robert był buntownikiem bez etykiet i bez hamulców. Ten rys outsidera został w nim na zawsze. Już w dzieciństwie potrzeba chodzenia własnymi ścieżkami regularnie pakowała go w kłopoty.
Tarcia zaczęły się jeszcze w szkolnej ławce. Rutynowa edukacja nużyła przyszłą gwiazdę, a przymus wkuwania nielubianych przedmiotów traktował jak dowód absurdów systemu. Efekt? Ucieczki z lekcji. W szkole wyznaczono mu nawet specjalnych dyżurnych, którzy mieli pilnować, by Robert znów nie zniknął. Wagary przeznaczał na sportowe pasje i literaturę – to one w tamtym czasie naprawdę go pochłaniały. Baseball pomagał rozładować frustrację, a pędzel pozwalał przenieść na płótno emocje, z którymi trudno było mu sobie poradzić inaczej.
Przez pewien okres Robert Redford studiował na Uniwersytecie Kolorado w Boulder, ale z uczelni wyleciał za… pijaństwo. Po raz pierwszy (i jak się okazało – ostatni) dał się wciągnąć w złe towarzystwo. Zamiast skupić się na nauce, praktycznie nie schodził z imprez. Alkohol sprawiał, że nie tylko zaniedbywał obowiązki, lecz także wdawał się w bójki i wchodził w konflikt z prawem. Bywało, że brał udział w drobnych napadach rabunkowych albo jeździł samochodem bez prawa jazdy.
W końcu otrzeźwiał, a powrót na właściwe tory ułatwiły mu studia malarskie. Nadal jednak szukał swojej drogi. Doskonalenie warsztatu przy farbach i sztalugach miało okazać się tylko jednym z etapów. Z czasem wyjechał do Europy, gdzie we Francji i we Włoszech poznał słodko-gorzką codzienność artysty. Pieniędzy wciąż brakowało, ale bliskie spotkanie z historią sztuki dało mu doświadczenie na całe życie. Gdy Redford był już u szczytu popularności, wracał do wspomnień z czasu, kiedy ledwo wiązał koniec z końcem – i właśnie te lekcje wykorzystał później, wspierając jako filantrop młode talenty.
Jak Redford odnalazł drogę do sławy
Nigdy nie porzucił marzeń o malarstwie, ale z czasem usłyszał od jednego z florenckich pedagogów, że brakuje mu własnego, rozpoznawalnego stylu. Dla Roberta brzmiało to jak wyrok i sygnał, że w tej branży może nie mieć szans na wybicie. Ta opinia popchnęła go do odejścia od dotychczasowej ścieżki. Serię życiowych zawirowań przypłacił załamaniem nerwowym. Redford wrócił do Stanów Zjednoczonych, by po raz kolejny zaczynać od zera — wciąż niepewny, czego tak naprawdę chce od życia. Niejednokrotnie dopadało go poczucie bezsilności i pustki.
To właśnie niezwykła wrażliwość i głód kultury zaprowadziły Roberta Redforda na zajęcia aktorskie — a potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. W 1959 roku po raz pierwszy stanął na scenie Broadwayu, a niedługo później zaczął przyciągać widzów na ekranach charyzmą, której nie dało się podrobić. Pierwsze telewizyjne role nie oznaczały jeszcze wielkich pieniędzy; za jeden z występów Robert dostał nawet… wędkę zamiast gaży. Prawdziwy przełom przyszedł w drugiej połowie lat 60. Największą sławę przyniosły mu filmy tworzone u boku przyjaciela Paula Newmana, a także polityczne historie obnażające mechanizmy władzy i korupcję: „Butch Cassidy i Sundance Kid”, „Żądło” oraz „Wszyscy ludzie prezydenta”.
Robert Redford miał rzadki dar odnajdywania się w skrajnie różnych rejestrach — od westernu, przez melodramat, aż po kino wojenne. W jego ekranowych kreacjach mieszały się swoboda, lekka nonszalancja i urok „złotego chłopaka”. Bywał „Kondorem” i „Wielkim Gatsbym”, ale przede wszystkim pozostawał człowiekiem, którego naturalność porywała tłumy właśnie dzięki autentyczności. Aktorska spuścizna Redforda, połączona z filantropią i aktywizmem, składa się na wyjątkowy pomnik dla kolejnych pokoleń — budowany konsekwencją, pasją i niewyczerpaną inspiracją.
Odkryj również tajemnice młodości Jacka Nicholsona, który żył w kłamstwie.
Źródła:
- Nowosad, „Teatr i kino na wesoło. Anegdoty, ciekawostki i dowcipy”, Wydawnictwo Polihymnia, Lublin 2008.
- https://www.britannica.com/biography/Robert-Redford
- https://www.theartnewspaper.com/2025/09/17/remembering-robert-redford-the-hollywood-star-with-the-sensibility-of-a-struggling-painter