Australia wypowiedziała wojnę ptakom. Żołnierze nie potrafili ich pokonać
W 1932 roku australijscy żołnierze ruszyli do walki z przeciwnikiem, którego trudno byłoby znaleźć w podręcznikach wojskowości. Nie chodziło o obcą armię ani uzbrojonych rebeliantów, lecz o dziesiątki tysięcy wielkich, nielotnych ptaków. Emu niszczyły uprawy, tratowały ogrodzenia i doprowadzały farmerów do rozpaczy. Rząd postanowił więc wykorzystać wojsko do rozwiązania problemu. Żołnierze przywieźli karabiny maszynowe i tysiące sztuk amunicji. Szybko okazało się jednak, że przeciwnik nie zamierza walczyć według zasad przyjętych przez dowódców.
- Rolnicy nie dawali sobie rady
- Karabiny maszynowe miały rozwiązać problem
- Emu były szybsze, niż zakładali wojskowi
- Zwycięstwo należało do ptaków?
Rolnicy nie dawali sobie rady
Historia tak zwanej wojny z emu rozpoczęła się na zachodzie Australii, gdzie na początku lat 30. XX wieku wielu mieszkańców zmagało się z poważnymi problemami gospodarczymi. Sytuację pogarszał wielki kryzys, który szczególnie mocno uderzył w rolnictwo. Dodatkowym problemem była susza i związane z nią trudności w utrzymaniu upraw.
W regionie osiedlano również byłych żołnierzy, którym po I wojnie światowej przydzielano gospodarstwa. Wielu z nich próbowało utrzymać się z uprawy pszenicy, ale warunki nie były łatwe. Na dodatek pola pustoszyły wielkie stada emu.
Ptaki odbywały sezonowe wędrówki w poszukiwaniu pożywienia i wody. W 1932 roku ich migracja zbiegła się z trudną sytuacją rolników. Emu znajdowały na polach łatwo dostępne ziarno, zjadały młode rośliny i niszczyły uprawy. Ich ciężkie ciała uszkadzały również ogrodzenia, w tym zabezpieczenia budowane przeciwko królikom. Przez powstałe luki na teren gospodarstw mogły przedostawać się kolejne szkodniki. Szacowano, że w regionie przebywało nawet około 20 tys. ptaków.
Karabiny maszynowe miały rozwiązać problem
Farmerzy zwrócili się po pomoc do rządu, domagając się dostępu do broni i amunicji. Minister obrony George Pearce zgodził się na wykorzystanie wojska. W listopadzie 1932 roku do rejonu Campion skierowano niewielki oddział artylerii australijskiej. Dowodził nim major G.P.W. Meredith. Towarzyszyło mu dwóch żołnierzy, a wyposażenie obejmowało dwa karabiny maszynowe Lewis oraz 10 tys. sztuk amunicji. Na miejscu pojawił się również operator kamery, który miał dokumentować przebieg działań.
Plan wydawał się prosty. Żołnierze mieli odnaleźć skupiska ptaków i otworzyć do nich ogień. Liczono, że szybkie strzelanie z broni maszynowej pozwoli ograniczyć populację emu i ochronić pola przed dalszymi zniszczeniami.
Pierwsze działania rozpoczęły się 2 listopada. Wkrótce dostrzeżono stado liczące około 50 ptaków. Żołnierze przygotowali się do strzału, spodziewając się, że duża grupa będzie łatwym celem. Stało się jednak inaczej. Gdy rozległy się pierwsze serie, emu natychmiast się rozproszyły. Zamiast zwartego stada, w które można było łatwo celować, żołnierze zobaczyli wiele mniejszych grup uciekających w różnych kierunkach.
W kolejnych dniach próbowano zastawiać zasadzki w pobliżu zbiorników wodnych, do których ptaki przychodziły się napić. Jedna z takich prób również zakończyła się niepowodzeniem. Karabin maszynowy się zaciął, a z dużego stada udało się zastrzelić zaledwie niewielką liczbę osobników.
Emu były szybsze, niż zakładali wojskowi
Żołnierze szybko przekonali się, że przeciwnik nie zachowuje się tak, jak oczekiwali. Emu potrafiły biegać z dużą prędkością, rozpraszały się na widok zagrożenia i znikały w terenie, zanim strzelcy zdążyli odpowiednio wycelować. Ich zachowanie sprawiało, że używanie ciężkiej broni automatycznej nie przynosiło oczekiwanych efektów.
Dowódcy próbowali więc zmienić taktykę. Jednym z pomysłów było zamontowanie karabinu maszynowego na samochodzie, który miał umożliwić ściganie ptaków. Rozwiązanie okazało się jednak mało praktyczne. Nierówny teren utrudniał jazdę, pojazd nie nadążał za szybko poruszającymi się emu, a prowadzenie celnego ognia z jadącego samochodu było bardzo trudne.
Dodatkowym problemem było to, że ptaki nie poruszały się w jednym zwartym stadzie. Rozdzielały się na mniejsze grupy, przez co żołnierze nie mogli wykorzystać przewagi wynikającej z dużej siły ognia. W prasie zaczęły pojawiać się relacje z nieudanej operacji, a cała sprawa stawała się coraz bardziej kłopotliwa dla władz.
Zwycięstwo należało do ptaków?
Po pierwszym tygodniu działań wojsko zostało wycofane. Farmerzy nie zamierzali jednak rezygnować z pomocy. Sytuacja na polach nadal była trudna, dlatego ponownie zwrócili się do rządu. W połowie listopada żołnierze wrócili do regionu, a operacja była kontynuowana przez kolejne tygodnie.
Działania zakończyły się w grudniu 1932 roku. Major Meredith w raporcie podał, że jego oddział zastrzelił 986 emu, zużywając 9860 sztuk amunicji. Twierdził również, że kolejne 2500 ptaków mogło paść z powodu odniesionych ran. Ta druga liczba nie była jednak potwierdzona i do dziś budzi wątpliwości historyków.
Nawet jeśli przyjąć oficjalne dane dotyczące zabitych osobników, skala operacji nie przyniosła takiego rezultatu, jakiego oczekiwali rolnicy. W regionie nadal żyło wiele emu, a problem z niszczeniem upraw nie zniknął. Wojsko nie zdołało rozwiązać go za pomocą karabinów maszynowych.
Źródła:
Źródła:
https://histmag.org/Wielka-Wojna-z-Emu-czyli-jak-Australijczycy-przegrali-bitwe-z-ptakami-28902
https://www.naa.gov.au/blog/environmental-issues-not-so-distant-past
https://historiamniejznanaizapomniana.wordpress.com/2016/11/02/wielka-wojna-emu-czyli-jak-australia-przegrala-z-ptakami/