„Dobranoc mamusiu, kocham cię”. Ostatnia wiadomość 10-letniej Breasii i 8 miesięcy poszukiwań w Davenport
Davenport, stan Iowa, 9 lipca 2020 roku, późny wieczór. Aishia Lankford właśnie wraca z pracy, gdy dostaje wiadomość od córki. „Dobranoc, mamusiu. Kocham cię” – pisze dziesięcioletnia Breasia. Matka czule odpisuje. Nie przychodzi jej do głowy, że nigdy więcej córka nic do niej nie napisze. Breasia nocuje u byłego partnera swojej matki, w pokoju swojego przyrodniego brata. Rano, w piątek, 10 lipca, jej łóżko jest puste. Minie osiem miesięcy, zanim ktokolwiek czegokolwiek się dowie. A prawda, gdy w końcu wypłynie, okaże się gorsza niż wszystko, czego obawiało się miasto, które przez te osiem miesięcy miało nadzieję na inne zakończenie tej historii.
- Dziewczynka z Davenport
- Nocowanka
- Mother Goose
- Ochotnicy
- Człowiek z kartoteką
- Staw pod DeWitt
- Świadek
- Proces
- Wyrok
Dziewczynka z Davenport
Breasia Terrell urodziła się 4 grudnia 2009 roku w Davenport. Chodziła do Jackson Elementary School. Uchodziła za wyjątkowo prawdomówną – zawsze mówiła prawdę, nawet gdy nikt o to nie prosił.
Uwielbiała koszykówkę, wędkowanie i kolorowanki. Nagrywała z matką i rodzeństwem filmiki na TikToka – w jednym z nich tańczyła do „Savage” Megan Thee Stallion, w innym śpiewała „Ring Around the Rosie” razem z młodszym bratem Detoriousem. Aisha Lankford wspominała, że to właśnie Breasia bezustannie namawiała ją do kolejnych nagrań: „Mamo, mamo, zrób ten TikTok, powinnaś zrobić ten TikTok”.
Breasia miała jeszcze jednego brata, Cardale’a Smitha Juniora. Bracia uważali ją za dobrą starszą siostrę.
Nocowanka
Breasia i jej przyrodni brat, wtedy ośmioletni Detorius, mieli zostać na noc u Henry’ego Dinkinsa – ojca chłopca i byłego partnera Aishii Lankford. Mała znała Dinkinsa, już kiedyś u niego nocowała razem z Detoriusem. Według babci dziewczynki, Donity Gardner, Breasia pojechała tam w czwartek późnym popołudniem. Niedługo potem Aisha zadzwoniła do córki, zapytała czy wszystko w porządku – żadnych problemów, dziesięciolatka grała z bratem w gry wideo.
Wieczorem mała wysłała wiadomość do matki. Ostatnią. Rano nie było jej w pokoju. Nie było jej nigdzie.
Mother Goose
Aisha poprosiła policję o przeszukanie parku Fejervary w Davenport, ze szczególnym uwzględnieniem okolic wejścia do dziecięcej krainy zabaw Mother Goose Land, a także pobliskiej laguny na Credit Island. Aishia Lankford, wciąż w szoku, przytaczała dziennikarzom stacji TV6 ostatnią wiadomość, jaką dostała od córki tamtej nocy: „Dobranoc, mamusiu. Kocham cię”.
Tego samego dnia policja przeszukała mieszkanie Dinkinsa – było to całkiem naturalne, skoro właśnie tam dziewczynka spędziła noc. O dziwo, podczas tej wizyty funkcjonariusze znaleźli podstawę do zatrzymania: wieczorem mężczyznę aresztowano, ale nie za Breasię, a za naruszenie obowiązku rejestracji jako przestępca seksualny. Trafił do aresztu hrabstwa Scott i wyznaczono kaucję wysokości 25 tysięcy dolarów. Cztery dni później, 14 lipca, policja oficjalnie uznała Dinkinsa za „person of interest” – osobę podejrzaną już w samej sprawie zaginięcia Breasii.
Ochotnicy
W sobotę, dzień po zniknięciu Breasii, Fejervary Park zapełnił się ludźmi. Aishia Lankford stała pośrodku tłumu i mówiła: „Nie ma mowy, żebym znowu wróciła do domu z pustymi rękami. Druga noc bez informacji – proszę, pomóżcie mi”. Odpowiedziało jej całe miasto. Sąsiedzi, znajomi, zupełnie obcy ludzie przeczesywali Credit Island i Fejervary Park, a policja prosiła, by wolontariusze organizowali się w grupach po co najmniej trzy osoby, wyznaczali jedną osobę do kontaktu z numerem alarmowym i niczego nie dotykali, a jeśli coś znajdą – żeby od razu to zgłaszali.
Tydzień później poszukiwania przeniosły się do hrabstwa Clinton, w okolice Camanche i Low Moor. Ochotnicy ruszyli wzdłuż autostrady U.S. 30. Nagroda za informacje rosła z tygodnia na tydzień: najpierw 3500 dolarów od lokalnej organizacji Crime Stoppers, potem 10 tysięcy dolarów od biura FBI w Omaha. Szef policji Davenport, Paul Sikorski, mówił później, że na wezwanie do poszukiwań odpowiedziało kilkaset osób z całej społeczności i że „to właśnie ten odzew pokazał, na co stać miasto, gdy naprawdę mu zależy”.
W listopadzie 2020 roku, gdy poszukiwania wciąż nie przynosiły przełomu, rodzina zorganizowała dwudniowy marsz przez Davenport, niosąc zdjęcie Breasii. 4 grudnia mała skończyłaby jedenaście lat. Nie było tortu. Był tylko dzień czekania na przełom. Sprawa trafiła nawet do telewizji – do programu „In Pursuit: The Missing” stacji Investigation Discovery. Na kolejnych konferencjach prasowych policja powtarzała, że śledztwo trwa. I tak co miesiąc.
Człowiek z kartoteką
Henry Dinkins miał w 2020 roku czterdzieści siedem lat. Jak już wiemy, cztery dni po zaginięciu Breasii policja z Davenport oficjalnie uznała go za podejrzanego i poprosiła mieszkańców Quad Cities o pomoc w ustaleniu, gdzie przebywał między godziną 22:00 w czwartek 9 lipca a południem w piątek 10 lipca. Chodziło dokładnie o to okno czasowe, w którym zniknęła Breasia.
Jego kartoteka była niepokojąca. Żadne tam drobne kradzieże, ale sprawy znacznie poważniejsze i szczególnie istotne w kontekście zaginięcia dziesięciolatki. W 1990 roku, jako siedemnastolatek, Dinkins został skazany za napaść seksualną trzeciego stopnia na dziewczynkę w wieku trzynastu lat lub młodszą. Prawo stanu Iowa klasyfikowało go od tamtej pory jako sprawcę najwyższej, trzeciej kategorii ryzyka. Przez kolejne trzydzieści lat jego nazwisko wracało w aktach sądowych regularnie - aż do dnia, w którym pojawiło się obok nazwiska Breasii Terrell.
Staw pod DeWitt
22 marca 2021 roku dwaj wędkarze natrafili na ludzkie szczątki w niemal niewidocznym stawie kilka kilometrów na północ od DeWitt, w rolniczej głuszy hrabstwa Clinton. Śledczy z Division of Criminal Investigation zabezpieczyli miejsce.
Dziewięć dni później, 31 marca, szef policji Sikorski stanął przed kamerami i poinformował wszystkich, że znalezione szczątki należały do Breasii Terrell. Sekcja zwłok wykazała liczne rany postrzałowe. Zgon zakwalifikowano jako zabójstwo.
Świadek
Prawdopodobnie śledztwo utknęłoby w martwym punkcie, gdyby nie zeznania jednego świadka – ośmioletniego wówczas przyrodniego brata Breasii, w dokumentach sądowych określanego inicjałami D.L. To on zeznał, że wczesnym rankiem 10 lipca 2020 roku widział, jak ojciec wyjeżdżał razem z Breasią.
Tego samego ranka, o godzinie 7:00 – kilka godzin przed tym, jak dziewczynka została zgłoszona jako zaginiona – kamery monitoringu Walmartu w Clinton zarejestrowały Dinkinsa kupującego dwie butelki wybielacza Clorox. Chłopiec siedział wtedy w samochodzie. Zeznał później, że ojciec wyjął baterię z jego telefonu, zanim wszedł do sklepu. Mały włożył ją z powrotem tylko na chwilę, żeby móc pograć, po czym natychmiast ją wyciągnął, gdy zobaczył wracającego ojca.
5 maja 2021 roku prokurator hrabstwa Scott, Mike Walton, ogłosił postawienie Henry’emu Dinkinsowi zarzutów morderstwa pierwszego stopnia i porwania.
Proces
Dinkins zrzekł się prawa do procesu przed ławą przysięgłych. O jego winie miał zdecydować jeden człowiek – sędzia Henry Latham. Proces toczył się od 10 do 29 sierpnia 2023 roku.
Syn Dinkinsa powiedział na sali sądowej coś, czego wcześniej nie ujawnił nikomu – ani matce, ani śledczym. Widział, jak ojciec strzelał do jego przyrodniej siostry.
Prokuratorki Kelly Cunningham i Elizabeth O’Donnell przedstawiły tezę: Dinkins wykorzystał dziewczynkę seksualnie, a potem zastrzelił ją, bo obawiał się, że mogłaby komuś o tym powiedzieć. Zakup wybielacza tuż przed jej zniknięciem miał to potwierdzać. Obrońca, Chad Frese, odpowiadał, że dowody są wyłącznie poszlakowe i że śledczy zbyt wcześnie zaczęli upierać się przy jednej wersji wydarzeń, nie badając innych możliwości.
Prokurator Kelly Cunningham powiedziała po procesie, że to właśnie zeznania chłopca oraz ówczesnej partnerki Dinkinsa, Andrei Culberson, pozwoliły ustalić przebieg tamtego poranka. Krótką aktywność telefonu komórkowego Dinkinsa w Clinton udało się połączyć z relacją chłopca o wizycie w Walmarcie. Sędzia prowadzący proces, Henry Latham, nazwał zeznanie Detoriusa „niezwykłym” i kluczowym dla rozwiązania sprawy.
Prawo stanu Iowa wymaga pisemnego uzasadnienia wyroku w procesach bez ławy przysięgłych – na werdykt trzeba więc było czekać kolejne dwa tygodnie po zakończeniu rozprawy. 15 września 2023 roku sędzia Latham ogłosił: winny.
Wyrok
11 października 2023 roku Henry Dinkins został skazany na dwie kolejne, odbywane jedna po drugiej, kary dożywocia – bez możliwości warunkowego zwolnienia. Taki wymiar kary jest w Iowa obowiązkowy zarówno za morderstwo pierwszego stopnia, jak i za porwanie. Sędzia dołożył 150 tysięcy dolarów odszkodowania dla matki dziewczynki, powołując się na wcześniejszą kartotekę kryminalną Dinkinsa i całkowity brak skruchy.
Aishia Lankford stanęła w sądzie i spojrzała na człowieka, który tamtej feralnej nocy spał pod jednym dachem z jej córką. Powiedziała mu wprost, że w tej sprawie nie ma ukojenia ani sprawiedliwości, która cokolwiek naprawi.
Breasia Terrell nie skończyła jedenastu lat. Ci, którzy przeszukiwali pola i brzegi rzek wzdłuż U.S. 30, wciąż pamiętają jej twarz z plakatów, które przez osiem miesięcy wisiały na słupach w Davenport. Park Fejervary, gdzie stoi rzeźba Matki Gęsi, nadal jest miejscem, do którego dzieci z Davenport przychodzą się bawić. Niewielu z ich rodziców pamięta już, że latem 2020 roku to właśnie tam setki mieszkańców miasta szukały dziesięciolatki, która nigdy nie wróciła do domu.
Źródła
- https://www.kcrg.com/2026/04/30/iowa-man-serving-life-breasia-terrell-murder-charged-2003-sexual-abuse-cold-case/
- https://www.youtube.com/watch?v=YCf401Nns_k
- https://www.kgns.tv/2023/10/11/man-convicted-breasia-terrells-murder-sentenced-consecutive-life-sentences/