Słynny aktor oskarżony o zabójstwo żony. Prawda o nocy, która zniszczyła gwiazdora Hollywood
Studio City, Los Angeles, 4 maja 2001 roku, późny wieczór. Robert Blake i jego żona Bonny Lee Bakley wychodzą z Vitello’s – włoskiej restauracji przy Tujunga Avenue, gdzie aktor bywa tak często, że w karcie jest danie nazwane jego imieniem. Para idzie w stronę zaparkowanego czarnego Dodge’a Stealth, który stoi przy bocznej uliczce, niedaleko placu budowy. Blake mówi Bonny, że zostawił pistolet przy stoliku – nosi go przy sobie od lat, dla ochrony. Odchodzi. Kiedy wraca, Bonny siedzi nieruchomo w fotelu pasażera. Ma dwie rany postrzałowe. Blake wybiega na pobliski trawnik, dobija do drzwi pobliskiego domu, błaga o pomoc. Bonny umiera tej samej nocy. Miała czterdzieści cztery lata i osierociła niespełna roczną córkę. Ale co się właściwie stało tamtego majowego wieczoru?
- Dzieciak z Hollywood
- Kobieta, która chciała być sławna
- Klub jazzowy
- Pistolety
- Wątpliwości
- Proces
- Trzydzieści milionów
- Kto zatem?
Dzieciak z Hollywood
Robert Blake nie urodził się jako Robert Blake. Przyszedł na świat 18 września 1933 roku w Nutley w stanie New Jersey jako Michael James Gubitosi – syn włoskich imigrantów. Życie ze swoją rodziną opisywał później jako „piekło na ziemi”. Ojciec był alkoholikiem i stosował przemoc. Matka nie interweniowała.
Kiedy miał pięć lat, rodzina przeprowadziła się do Los Angeles. Blake wspominał, że rodzice zaczęli wysyłać jego i pozostałe dzieci na castingi – nie chodziło o rozwijanie talentów, ale o łatanie domowej dziury budżetowej. Mały Mickey Gubitosi trafił do MGM, zagrał w serii komedii „Our Gang” i stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych twarzy Hollywood końca lat 30.
Był jeszcze dzieckiem, gdy przyjął pseudonim Robert Blake (dopiero będąc po osiemdziesiątce oficjalnie zmienił nazwisko). I jako Robert Blake kontynuował karierę. W 1967 roku zagrał Perry’ego Smitha – jednego z morderców opisanych przez Trumana Capote w „Z zimną krwią”. Krytycy byli zachwyceni. W 1975 roku dostał własny serial: „Baretta” – historia ulicznego detektywa z papugą na ramieniu. Zdobył Emmy. To był szczyt jego kariery.
A potem – dekady słabszych ról, rozpadające się związki i pogłębiająca się samotność.
Kobieta, która chciała być sławna
Bonny Lee Bakley urodziła się 7 czerwca 1956 roku w Morristown w New Jersey. Jej dzieciństwo było trudne – ojciec alkoholik, matka zajęta interesami, wychowanie u babci w Glen Gardner. Jej siostra, Margerry Smith, wspominała, że Bonny wcześnie nauczyła się jednego: mężczyźni dają ci to, czego chcesz, jeśli wiesz, czego chcą oni.
Bonny chciała sławy. Albo przynajmniej bliskości ze sławą.
Przez lata prowadziła nieco podejrzany biznes: sprzedawała zdjęcia – swoje i innych kobiet – przez ogłoszenia w tabloidach, korespondencyjnie. Pisała listy do samotnych mężczyzn, budowała z nimi relacje, prosiła o pieniądze. Gdy traciła zainteresowanie, przestawała odpowiadać i znikała. Potem pojawiała się pod nowym nazwiskiem w innym stanie. Według śledczych miała dziesiątki takich „korespondencyjnych romansów” jednocześnie. Niektóre zmieniały się w coś realnego.
Kiedy zaczęła interesować się celebrytami, lista była coraz bardziej spektakularna. Dean Martin. Jerry Lee Lewis – z którym (jak przez lata twierdziła, choć badanie DNA temu zaprzeczyło) miała dziecko. Kto jeszcze? To nazwisko zapamiętajmy: Christian Brando – syn Marlona Brando, wówczas odsiadujący wyrok za zabójstwo w afekcie. Siedząc za kratkami, dostawał od Bonny mnóstwo listów. Zdjęcia wysyłała FedExem. Po wyjściu Christiana na wolność w 1996 roku zaczęli spotykać się na żywo.
Bonny miała za sobą dziewięciu mężów, kiedy w 1999 roku trafiła do jazzowego klubu w Los Angeles i poznała Roberta Blake’a.
Klub jazzowy
Blake miał sześćdziesiąt sześć lat. Miał za sobą małżeństwo z Sondrą Kerr (rozwiedli się w 1983 roku), dorosłą córkę i syna. Był sam, wychodził rzadko, szukał – jak mówił później – zwykłego ludzkiego towarzystwa. Bonny podeszła do niego, gdy siedział przy barze.
Zaczęli się spotykać nieregularnie, ale Blake później twierdził, że nie traktował tego poważnie – ona była, delikatnie mówiąc, „typem, który szuka czegoś w związku”. Ale jesienią 1999 roku Bonny zadzwoniła do niego z niespodziewaną informacją: była w ciąży. Tyle że nie wiedziała, kto był ojcem – Blake czy Christian Brando. Późniejszy test DNA wykazał potem, że ojcem jest Blake.
I akurat Robert Blake nie chciał małżeństwa z Bonny. Mówił to otwarcie znajomym, a nagrania telefoniczne – Bonny nagrywała swoje rozmowy – potwierdzały to z całą brutalnością. W jednej z nich skrzyczał ją za to, że obiecała mu aborcję i jej nie zrobiła. W innej mówił, że czuje się „uwięziony”. Znajomi doskonale go rozumieli i sami podkreślali, że Bonny to typ kobiety, która dla pieniędzy zrobiłaby wszystko. Na pewno nie był to materiał na żonę.
Gdy na świecie pojawiła się córka – Robert pokochał ją od razu. Czy pokochał również Bonny? Niekoniecznie. Nie miał do niej nawet sentymentu, ale wiedział, że jeśli się nie ożeni, Bonny będzie wychowywać Rose bez niego. Nie zamierzał zostawiać dziecka pod opieką kobiety o tak „dziwnej” przeszłości.
W listopadzie 2000 roku wzięli ślub. Nigdy nie zamieszkali razem. Bonny z dzieckiem mieszkała w małym domku gościnnym obok posiadłości Blake’a w Studio City. On wynajął prywatnego detektywa, żeby zbierał na nią haki. Podpisali intercyzę, w której – jak później zeznał prawnik Bonny – warunki były „rażąco jednostronne”. Na korzyść Blake’a.
Minęło sześć miesięcy. Przyszedł majowy wieczór 2001. Robert i Bonny pojechali do Vitello’s.
Pistolety
4 maja 2001 roku Blake zabrał Bonny na kolację do Vitello’s – włoskiej restauracji przy Tujunga Avenue w Studio City. Bywał tam tak często, że właściciele nazwali jego imieniem danie z makaronu i szpinaku. Tamtego wieczoru nie skorzystał z parkingu restauracji jak zwykle. Zaparkował przy bocznej uliczce, za śmietnikiem budowlanym, pod zepsutą latarnią.
Zjedli kolację. Wyszli razem około wpół do dziesiątej. Szli w stronę samochodu, gdy Blake nagle się zatrzymał – zostawił pistolet przy stoliku. Nosi go od lat, dla ochrony. Musi wrócić.
Bonny czekała na niego w samochodzie.
Kiedy Blake wrócił kilka minut później, Bonny siedziała nieruchomo w fotelu pasażera. Dwie rany postrzałowe – jedna w policzek, jedna w ramię. Blake zaczął dobijać się do drzwi sąsiedniego domu. Otworzył mu Sean Stanek, filmowiec. „Wszędzie było mnóstwo krwi” – powiedział później reporterom. To właśnie Stanek dzwoni pod 911.
Bonny Lee Bakley umarła tej samej nocy w szpitalu. Broń – pistolet znaleziony w śmietniku przed samochodem – nie pasował do żadnego z pistoletów Blake’a.
Wątpliwości
Śledczy z LAPD od początku mieli wątpliwości co do wersji przedstawionej przez Roberta Blake’a.
Po pierwsze: żaden świadek w restauracji nie potwierdził, że Blake wracał po pistolet. Kelnerzy, goście – nikt go nie widział.
Po drugie: na rękach Blake’a znaleziono ślady prochu strzelniczego. Jego obrońcy twierdzili podczas procesu, że to tylko cztery lub pięć cząsteczek – zbyt mało jak na kogoś, kto sam strzelał.
W grudniu 2001 roku Bonny Lee Bakley została pochowana. W kwietniu 2002 roku Robert Blake został aresztowany pod zarzutem morderstwa. Razem z nim – Earle Caldwell, ochroniarz i zaufany człowiek, oskarżony o spisek. Dowodem przeciwko Caldwellowi była spisana lista przedmiotów obejmująca łopaty, młot, taśmę klejącą, kwas do basenu oraz notatka: „Przygotować pistolet na ślepe naboje". 31 października 2003 roku, jeszcze nim ruszył proces Blake'a, sędzia Darlene Schempp uznała, że dowody w sprawie Caldwella to jedynie spekulacje małej wagi. Był wolny.
Proces
13 marca 2003 roku, po prawie roku w areszcie, Blake wyszedł za kaucją wysokości 1,5 miliona dolarów. W grudniu 2004 roku ruszył proces karny. Kluczowymi świadkami oskarżenia byli dwaj kaskaderzy, z którymi Blake pracował lata wcześniej: Ronald „Duffy” Hambleton i Gary McLarty. Obaj zeznali, że Blake podchodził do nich osobno i pytał, czy nie „zlikwidowaliby” jego żony.
Obrona, którą prowadził M. Gerald Schwartzbach – czwarty z kolei adwokat Blake’a –systematycznie niszczyła wiarygodność obu świadków. Hambleton i McLarty byli narkomanami. Hambleton twierdził, że przestał brać metamfetaminę w 1999 roku – przed spotkaniami z Blake’em w 2001. Dwoje świadków obrony, Keith Seals i Donna Sharon, zeznało że widzieli go na haju jeszcze w 2002 roku. Z kolei McLarty miał historię problemów psychicznych – jego własna żona i syn potwierdzili, że był paranoikiem. Przyciśnięty przez adwokata przestał się upierać, że Blake o cokolwiek go prosił – może po prostu dawał wyraz frustracji.
Sam Blake nie zeznawał. Schwartzbach nie pozwolił mu też na kontakt z mediami – z jednym wyjątkiem: kiedy zmarł Johnny Carson, przyjaciel Blake’a, adwokat pozwolił mu wydać krótkie oświadczenie. Poza tym – cisza.
16 marca 2005 roku, po trzech miesiącach procesu, ława przysięgłych ogłosiła wyrok: niewinny.
Prokurator okręgowy Steve Cooley nazwał Blake’a publicznie „nędznym człowiekiem”, a ławników – „niewiarygodnie głupimi”. Schwartzbach odpowiedział, że śledztwo było prowadzone tendencyjnie od samego początku.
Trzydzieści milionów
Ale historia się nie skończyła.
Osiem miesięcy po uniewinnieniu w procesie karnym, w listopadzie 2005 roku, ława przysięgłych w procesie cywilnym wytoczonym przez czworo dzieci Bonny z poprzednich związków, uznała Blake’a odpowiedzialnym za jej śmierć i zasądziła trzydzieści milionów dolarów odszkodowania.
Blake ogłosił bankructwo. Sąd apelacyjny obniżył później sumę o połowę – ale i tak była to kwota, która skutecznie zniszczyła jego finanse.
Przez lata żył w cieniu. W 2019 roku nagrał serię filmów na YouTube — „I ain't dead yet, so stay tuned” – w których wspominał karierę i życie. W jednym z nich powiedział: „Nie powinienem był się nigdy żenić”. W innym: „Jestem bardzo zaburzonym człowiekiem”.
Jego córka Rose Lenore, wychowana przez córkę Blake’a z poprzedniego związku, przez lata nie rozmawiała z ojcem. Gdy w końcu nawiązali kontakt – miała dziewiętnaście lat. W wywiadzie dla „People” powiedziała, że nazywa go „Robert”, nie „tata”. Że to, co się stało, było „straszne i smutne”. I że nie staje po żadnej stronie – bo tak samo jak wszyscy inni, nie wie, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy.
Robert Blake zmarł 9 marca 2023 roku. Miał osiemdziesiąt dziewięć lat. Na ceremonii wręczenia Oscarów kilka dni później nie znalazł się w segmencie „In Memoriam”. Prowadzący Jimmy Kimmel skomentował tę nieobecność żartem.
Kto zatem?
Oficjalnie morderstwo Bonny Lee Bakley pozostaje nierozwiązane.
Obrońcy Blake’a od początku wskazywali na inny trop. Christian Brando – z którym Bonny miała burzliwą i finansowo skomplikowaną relację – był nagrywany, jak mówi do niej przez telefon: „Masz szczęście, że nikt nie wpakował ci jeszcze kuli w łeb”. Schwartzbach twierdził po procesie, że wierzy, iż to ktoś działający na rzecz lub w interesie Brando zlecił zabójstwo.
Christian Brando zmarł w 2008 roku. Czy rzeczywiście on był odpowiedzialny za śmierć Bonny? Odpowiedzi na pytanie, kto strzelał tamtej majowej nocy przy bocznej uliczce w Studio City to wciąż jedynie hipotezy.
Źródła
- https://en.wikipedia.org/wiki/Bonny_Lee_Bakley
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Robert_Blake_(aktor)
- https://www.youtube.com/watch?v=gX1aqDBGCWE