Szykował się na randkę z Miss Ohio. Kilkanaście minut później leżał martwy
Highland Heights, niedaleko Cincinnati, piątkowy wieczór 12 października 2012 roku. Dwudziestodziewięcioletni prawnik Ryan Poston szykuje się do wyjścia. Ma iść na randkę z Audrey Bolte, zdobywczynią tytułu Miss Ohio USA – mają się spotkać po raz pierwszy po miesiącach wirtualnej znajomości. Ale tuż przed jego wyjściem przychodzi ktoś inny. Audrey Bolte czeka tego wieczoru w barze w Milford. Poston nigdy się nie zjawia.
- Światowy człowiek
- Kobieta, która nie umiała odpuścić
- Sześć strzałów i telefon po piętnastu minutach
- Przesłuchanie
- Proces pierwszy
- Proces drugi
- Ciekawy przypadek
- Umysł Shayny HUbers
- Nie ma wątpliwości
Światowy człowiek
Ryan Carter Poston urodził się 30 grudnia 1982 roku w Fort Mitchell w stanie Kentucky, jako syn Lisy Carter i Jaya Postona. Miał trzy młodsze siostry: Alison, Katherine i Elizabeth. Jego dzieciństwo nie było typowe. Owszem, chodził do katolickiej Blessed Sacrament School w rodzinnym Fort Mitchell, ale sporo czasu spędził też w zagranicznych placówkach, między innymi w Międzynarodowej Szkole w Manili na Filipinach oraz w Międzynarodowej Szkole w Genewie. Poznał więc kawał świata. Później wrócił do Stanów, gdzie w 2005 roku ukończył Indiana University. Co interesujące, skończył trzy kierunki: historię, geografię i nauki polityczne. Potem wybrał prawo – studiował na Northern Kentucky University w Highland Heights. Po uzyskaniu tytułu Juris Doctor rozpoczął praktykę adwokacką w pobliskim Cincinnati.
Znajomi opisywali go jako błyskotliwego, ambitnego i towarzyskiego. Lubił szachy. Miał opinię mężczyzny, który wie, czego chce od życia – i, jak się okazało, czego już nie chce od swojego związku.
Kobieta, która nie umiała odpuścić
Shayna Michelle Hubers urodziła się 8 kwietnia 1991 roku w Lexington w Kentucky. W przeciwieństwie do późniejszego wizerunku „szalonej dziewczyny”, jaki zbudowały wokół niej media, pierwsze dwadzieścia lat jej życia Shayny wyglądały nieszczególnie dramatycznie: dobra uczennica, studentka psychologii na University of Kentucky, (studia ukończyła z wyróżnieniem cum laude), później rozpoczęła studia magisterskie z poradnictwa szkolnego.
Poston poznał Hubers prawdopodobnie przez swoją kuzynkę, Carissę Carlisle. Inne źródła podają, że znajomość nawiązali przez Facebook. W każdym razie para zaczęła się spotykać w 2011 roku i szybko wpadła w schemat, który psychologowie nazwaliby toksycznym: rozstania, powroty, kolejne rozstania, znów nieudane próby odbudowy relacji. Odległość między Lexington, gdzie rezydowała Shayna, a Highland Heights, gdzie mieszkał Ryan, wynosiła około 130 kilometrów. Ta odległość nie ułatwiała sprawy.
W trakcie procesów sądowych oskarżenie i obrona przedstawiły dwie skrajnie różne wersje tej relacji. Prokuratura, opierając się między innymi na obszernej korespondencji SMS-owej, przekonywała, że to Hubers była stroną obsesyjnie zaangażowaną i nieumiejącą pogodzić się z zakończeniem związku. Obrona utrzymywała coś przeciwnego – że to Poston był stroną kontrolującą i agresywną.
Faktem bezspornym jest to, że w noc morderstwa Poston planował randkę z inną kobietą i – jak zeznał później jego ojczym, Peter Carter – obawiał się powiedzieć o tym Hubers.
Sześć strzałów i telefon po piętnastu minutach
Wersje tego, co wydarzyło się w mieszkaniu Postona wieczorem 12 października 2012 roku, są znane wyłącznie od jednej strony – Shayna Hubers przeżyła, Ryan Poston nie.
Ryan przygotowywał się do wyjścia. Był umówiony z Audrey Bolte. Zostali znajomymi na Facebooku 27 stycznia 2012 roku. Część źródeł podaje, że od razu zaczęli wymianę wiadomości, jedno – że po raz pierwszy korespondowali dopiero 10 października. Szef policji Highland Heights, Bill Birkenhauer, zeznał, że w telefonie Hubers znaleziono ślady wyszukiwania zdjęć Bolte: 29 stycznia, 11 czerwca oraz 10 października, czyli tuż przed śmiercią Postona. Według Birkenhauera w tym samym okresie Hubers wysłała Postonowi od 50 do 100 tysięcy wiadomości, na które odpowiadał sporadycznie – jak ujął to policjant, „na każde sto wiadomości od Shayny przypadała jedna odpowiedź Ryana”.
Hubers zapukała do drzwi Postona tuż przed jego wyjściem. Co dalej?
Krótko przed dziewiątą wieczorem zadzwoniła na numer alarmowy. Powiedziała, że właśnie zabiła swojego chłopaka. Gdy służby przybyły na miejsce, ciało Ryana leżało między stołem jadalnym a kaloryferem. Trafiło w niego sześć pocisków.
Shayna od początku twierdziła, że działała w obronie własnej: miała zostać uderzona i wleczona przez pokój, a broń – należącą do samego Postona – wyrwać mu z ręki podczas szarpaniny.
Śledczy od razu mieli wątpliwości. Na miejscu zdarzenia nie znaleziono śladów szamotaniny – w pokoju dziennym panował porządek, na ciele Hubers nie stwierdzono obrażeń wskazujących na pobicie. Na 911 zadzwoniła dopiero dziesięć do piętnastu minut po strzałach – jak sama przyznała później funkcjonariuszom. Ta zwłoka zwróciła uwagę prowadzącego sprawę, porucznika Dave’a Fornasha – uznał odczekanie kilkunastu minut za zachowanie „samo w sobie dziwne”.
Sekcja zwłok potwierdziła sześć ran postrzałowych, w tym jedną zadaną w głowę z bliska. Podczas przesłuchania Hubers sama opisała, że dobiła leżącego już, konającego Postona kolejnymi strzałami, bo nie mogła patrzeć na jego konwulsje.
Przesłuchanie
To, co wydarzyło się w pokoju przesłuchań tamtej nocy, później stało się jednym z najczęściej cytowanych fragmentów całej sprawy. Mimo odczytania praw Mirandy (obowiązkowe pouczenie podejrzanego przez policję o prawie do milczenia i do obecności adwokata) przed przesłuchaniem, Hubers rozmawiała ze śledczymi przez blisko trzy godziny. Opisywała Postona jako osobę „bardzo próżną” i żartowała, że strzelając mu w twarz, „zrobiła mu w końcu ten nosek, o którym zawsze marzył” – nawiązując do jego rzekomych planów poddania się rynoplastyce. Powiedziała też funkcjonariuszom, że nie wie, czy ktokolwiek zechce ją poślubić, wiedząc, że „zabiła chłopaka w obronie własnej”.
Pozostawiona sama w pokoju przesłuchań, zaczęła chodzić w kółko, tańczyć i śpiewać „Amazing Grace”. Mówiła do siebie na głos: „Zrobiłam to. Tak, zrobiłam to. Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłam” oraz „Jestem naprawdę dobra w udawaniu”. Nagranie z tego przesłuchania później odtwarzano jako dowód w obu procesach – sama obrona, nie mając lepszego materiału, opierała na nim linię o niepoczytalności wynikającej z traumy po akcie samoobrony.
Hubers została aresztowana tej samej nocy. Zasądzono kaucję w wysokości 3 milionów dolarów, której nie była w stanie wpłacić.
Proces pierwszy
Proces ruszył dopiero dwa i pół roku później, 13 kwietnia 2015 roku, w sądzie okręgowym hrabstwa Campbell. Prokuraturę reprezentowała Michelle Snodgrass, która jako motyw zbrodni wskazała chęć Postona do definitywnego zakończenia związku. Wśród świadków oskarżenia znaleźli się członkowie rodziny Postona, Audrey Bolte oraz Cecily Miller – była współwięźniarka Hubers z aresztu, która zeznała, że oskarżona chwaliła się zabójstwem i śmiała się, powtarzając ten niefortunny żart o „nosku, o którym Ryan zawsze marzył”. Miller zeznała również, że Hubers rozważała linię obrony opartą na niepoczytalności, ale „była zbyt inteligentna, bo ma iloraz inteligencji Einsteina”, więc zdecydowała się na argument syndromu maltretowanej kobiety.
Hubers nie zeznawała we własnej obronie – jej zespół prawny oparł się głównie na nagraniu przesłuchania. Po pięciu godzinach narady ława przysięgłych uznała ją za winną morderstwa 23 kwietnia 2015 roku. Cztery miesiące później, 14 sierpnia 2015 roku, sędzia – który otwarcie oświadczył, że nie wierzy, by Hubers była ofiarą przemocy domowej – skazał ją na 40 lat więzienia z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po 20 latach.
Jednak 25 sierpnia 2016 roku sąd apelacyjny uchylił skazanie, ponieważ okazało się, że jeden z ławników ukrył wcześniejszy wyrok skazujący za przestępstwo – prawo Kentucky zabrania osobom z kartoteką zasiadania w ławie przysięgłych. I ten szczegół wystarczył.
Proces drugi
Po serii przesunięć terminu, związanych między innymi ze zmianą zespołu obrońców, drugi proces ruszył 8 sierpnia 2018 roku. Tym razem Hubers zdecydowała się zeznawać, przedstawiając – jak określiły to lokalne media – „drastyczne szczegóły” swojego pożycia intymnego z Postonem, a obrona zbudowała całą strategię wokół tezy o jego rzekomo agresywnym charakterze.
Efekt był ten sam. Po kilku godzinach narady, 28 sierpnia 2018 roku, ława przysięgłych po raz drugi uznała Hubers za winną morderstwa. Niecałe dwa miesiące później, 18 października 2018 roku, sąd skazał ją na dożywocie z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe – będzie mogła się o nie starać najwcześniej w 2032 roku, po odbyciu 17 lat kary. Obecnie przebywa w Kentucky Correctional Institute for Women w miejscowości Pewee Valley.
W czerwcu 2018 roku, jeszcze przed drugim wyrokiem, Hubers wzięła ślub z współwięźniarką, transpłciową kobietą o imieniu Unique Taylor. Była to dwuminutowa ceremonia więzienna. Małżeństwo nie przetrwało i w marcu 2019 roku sąd orzekł rozwód.
Ciekawy przypadek
Historia Ryana Postona i Shayny Hubers stała się jednym z bardziej rozpoznawalnych amerykańskich true crime, docierając do widowni znacznie szerszej niż lokalna społeczność Kentucky. Sprawę opisywały m.in. program „20/20” stacji ABC oraz „48 Hours” stacji CBS w odcinku pod tytułem „Obsessed”, a także seria „Snapped” i „It Takes a Killer” kanału Oxygen. Doczekała się też odcinka podcastu „Small Town Murder” zatytułowanego znacząco „Never Sing Your Confession” – tytuł nawiązywał oczywiście do śpiewanej przez Hubers w pokoju przesłuchań „Amazing Grace”.
Skala tego zainteresowania nie wzięła się znikąd – to rzadki przypadek sprawy kryminalnej, w której nagranie przesłuchania podejrzanej, pełne groteskowych, niemal teatralnych zachowań, trafiło bezpośrednio do sali sądowej i mediów, stawiając konkretne pytanie: da się to wytłumaczyć szokiem, czy raczej brakiem skruchy?
Sprawa morderstwa Ryana Postona to jedna z wielu, w których obsesja jest głównym wątkiem. Jednak tej historii nie można uznać za kolejną zbrodnię motywowaną obsesją czy zazdrością. Zachowanie Shayny Hubers samo w sobie to materiał na samodzielną opowieść.
Umysł Shayny HUbers
Gdy w wyszukiwarce grafiki w Google wpiszemy hasło „Shayna Hubers”, wyświetli się mnóstwo zdjęć, także z sali sądowej – ładna dziewczyna, sprawiająca wrażenie strony pokrzywdzonej, a nie oskarżona o morderstwo. Jest też fotografia z kartoteki policyjnej – Shayna uśmiechnięta jak do zdjęcia z uroczystości rodzinnej.
Podobno jest niezwykle inteligentna. Co jeszcze wiemy o jej umyśle? U Shayny Hubers zdiagnozowano zaburzenie osobowości typu borderline (BPD) – podczas procesu z 2018 roku diagnozowali ją zarówno specjaliści obrony, jak i oskarżenia. BPD to zaburzenie charakteryzujące się silnymi wahaniami nastroju, intensywnymi lękami przed porzuceniem, impulsywnymi zachowaniami i bardzo niestabilnymi związkami. Psychologowie powiązali diagnozę Hubers z historią traumy, w tym znęcania się w dzieciństwie i napaści seksualnej. Eksperci wykorzystali to zaburzenie do wyjaśnienia jej burzliwego związku z Ryanem Postonem. Chociaż psychologowie obu stron zgodzili się, że cierpiała na BPD, nie byli zgodni co do tego, czy cierpiała również na zespół stresu pourazowego.
Nie ma wątpliwości
W odróżnieniu od wielu spraw kryminalnych pełnych niejasności, proces w sprawie zabójstwa Ryana Postona nie pozostawił istotnych wątpliwości co do sprawstwa – sama Hubers od pierwszej minuty przyznawała, że to ona oddała strzały. Przedmiotem sporu pozostawał wyłącznie kontekst prawny (samoobrona kontra morderstwo z premedytacją). Dwie niezależne ławy przysięgłych, w dwóch odrębnych procesach przeprowadzonych w odstępie trzech lat, doszły do tego samego wniosku. Uchylenie pierwszego wyroku wynikało z błędu proceduralnego (ukrycie karalności przez ławnika), a nie z wątpliwości co do meritum sprawy.
Warto pamiętać, że relacje na temat charakteru związku Postona i Hubers – kto był stroną kontrolującą, czy dochodziło do przemocy fizycznej – pochodzą głównie z zeznań świadków i wiadomości tekstowych przywoływanych selektywnie przez obie strony procesu. Ostateczna ocena tej kwestii należała do ław przysięgłych, które w obu przypadkach odrzuciły wersję o działaniu w obronie własnej.
Źródła
- https://grokipedia.com/page/Audrey_Bolte
- https://lawandcrime.com/live-trials/live-trials-current/shayna-hubers-trial/heres-everything-miss-ohio-2012-said-in-the-shayna-hubers-murder-trial/
- https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_Ryan_Poston
- https://www.youtube.com/watch?v=8TBe7PHOfYo