Przez 6,5 minuty rozmawiała z numerem alarmowym przy porywaczu. On nie miał pojęcia, co robiła
Miała dwadzieścia jeden lat, gdy w biały dzień została porwana ze swojego domu. Historia Denise Amber Lee to więcej niż true crime. To opowieść o niezwykłej odwadze i walce do samego końca. O sprawiedliwości. A także o tych, którzy Denise stracili.
- Spokojne życie
- Ładny, styczniowy dzień
- Telefony
- Gdzie jest Denise?
- Michael Lee King
- Odkrycie
- Proces
- Kara
- Fundacja
Spokojne życie
Denise Amber Goff Lee urodziła się 6 sierpnia 1986 roku w Englewood na Florydzie. Jej ojciec, Rick Goff, pracował w biura szeryfa. Rick i jego żona Susan mieli trójkę dzieci: oprócz Denise jeszcze Tylera i Amandę.
Nastoletnia Denise rozpoczęła naukę w Lemon Bay High School w Englewood. Tam poznała Nathana Lee. Uczęszczali razem na zajęcia z rachunku różniczkowego i całkowego w ramach zajęć dualnych, gdy Denise była w ostatniej klasie. Niemal od razu zostali parą i zakochali się w sobie bez pamięci. Niedługo po ich pierwszej randce kupił jej pierścionek w kształcie serca za 40 dolarów, którego nigdy nie zdejmowała.
Ślub wzięli rok po ukończeniu szkoły, 20 sierpnia 2005 roku, gdy Denise miała 19 lat. Jeszcze w tym samym roku powitali na świecie pierwszego syna, Noaha. Dwa lata później pojawił się Adam. Rodzina mieszkała w North Port na Florydzie, a Nathan pracował na trzy etaty, żeby Denise mogła spokojnie zajmować się dziećmi. I zajmowała się synami z wielkim oddaniem – także w styczniu 2008 roku.
Ładny, styczniowy dzień
17 stycznia 2008 roku 21-letnia Denise Amber Lee robiła to, co kochała najbardziej – opiekowała się swoimi chłopcami. Starszy miał dwa lata, młodszy zaledwie pół roku.
O 11:21 rano zadzwoniła do męża. W trakcie rozmowy zgodzili się, że była ładna pogoda: para postanowiła, że okna w domu powinny być otwarte. Denise powiedziała, że już je otworzyła. Pożegnali się. Wróciła do chłopców.
Kiedy przycinała włosy swojemu dwulatkowi na tylnym ganku, nie miała pojęcia, że w jej okolicy grasował drapieżnik, szukający ofiary.
Około 14:00 sąsiad zauważył samochód podjeżdżający pod dom Lee. Był to ciemnozielony Chevrolet Camaro z 1994 roku. Około godzinę później Nathan wrócił do domu. Zastał zamknięte okna i dzieci same w domu, w jednym łóżeczku. Denise nie było nigdzie, a wszystko razem wyglądało bardzo niepokojąco. Zadzwonił pod numer 911. To był tamtego dnia pierwszy telefon w sprawie Denise. Nie ostatni.
Telefony
17 stycznia 2008, między godziną 15:29 a 18:30, pięć osób wykonało pięć połączeń na numer alarmowy 911w związku z zaginięciem Denise. Cztery połączenia przekierowano do operatorów w hrabstwie Sarasota na Florydzie, jedno – wykonane przez Jane Kowalski i czwarte w kolejności – przekierowano do operatorów w sąsiednim hrabstwie Charlotte na Florydzie.
Jane Kowalski zadzwoniła do mnie przez telefon komórkowy o godzinie 18:30, gdy jechała autostradą U.S. Route 41. „Stałam na światłach, a obok mnie zatrzymał się mężczyzna. W samochodzie krzyczało dziecko” – powiedziała. Wyjaśniła również, że słyszała „przerażające krzyki” i „nigdy czegoś takiego nie słyszała”. Kowalski uważała, że była świadkiem porwania dziecka. Zidentyfikowała również samochód jako Camaro, ale podała kolor niebieski (zamiast zielonego). Zeznała, że nawiązała kontakt wzrokowy z kierowcą, po czym „ktoś podniósł rękę i zaczął walić w szybę od strony pasażera”. Ponieważ przekroczyła granicę hrabstwa, wjeżdżając do Charlotte, połączenie zostało przekierowane do centrum telefonicznego 911 niewłaściwego hrabstwa. Dopiero następnego dnia, po obejrzeniu wiadomości, zdała sobie sprawę, że była świadkiem porwania Lee, a nie dziecka.
Ale wcześniej, jeszcze przed tym, jak Jane Kowalski dzwoniła na 911, pod ten sam numer zadzwonił kto inny – Denise. O godzinie 18:14 wykonała połączenie z telefonu komórkowego swojego porywacza. Przez 6,5 minuty odważnie próbowała podać dyspozytorowi istotne wskazówki identyfikacyjne, jednocześnie próbując udobruchać mężczyznę prowadzącego samochód. On oczywiście nie wiedział, że dzwoniła na 911. Mówiła między innymi: „Mam na imię Denise. Jestem żoną wspaniałego męża i po prostu chcę znowu zobaczyć moje dzieci. Boże, proszę, chroń mnie”, „Gdzie jesteśmy? Czy możesz mi chociaż powiedzieć, gdzie jesteśmy?”.
Gdzie jest Denise?
Ojciec Denise, detektyw Rick Goff, natychmiast wezwał na pomoc policję stanową, hrabstwa i miejską, co zapoczątkowało jedną z największych i najlepiej skoordynowanych akcji poszukiwawczych, jakie kiedykolwiek widziano w tym regionie. W poszukiwaniach wzięło udział blisko 300 funkcjonariuszy organów ścigania i wolontariuszy.
Denise została porwana z własnego domu, w biały dzień. Porywaczem był mieszkaniec North Port, Michael Lee King– trzydziestokilkuletni hydraulik, od paru miesięcy bezrobotny, z niepełnosprawnością intelektualną.
Po związaniu Denise, King woził ją po okolicy przez jakiś czas, w końcu zabrał do swojego domu, gdzie wielokrotnie ją zgwałcił. Później przewiózł do domu swojego kuzyna, Harolda Muxlowa. King pożyczył łopatę, kanister z benzyną i latarkę. To mniej więcej wtedy Denise udało się wybrać numer 911. Nagranie odtwarzano później na sali sądowej. Przerażona dziewczyna błagała, żeby pozwolił jej żyć. Słowo „proszę” padło siedemnaście razy. Nie posłuchał.
Michael Lee King
Michael Lee King został aresztowany około 21:15, jeszcze w dniu porwania – prawdopodobnie niedługo po tym, jak pozbył się Denise. Jego samochód pasował do opisu przedstawionego przez sąsiada porwanej i przez Jane Kowalski. Cała policja wypatrywała zielonego Chevroleta Camaro.
Kiedy funkcjonariusz Florida Highway Patrol zauważył i zatrzymał Kinga w pobliżu autostrady międzystanowej nr 75, funkcjonariusze znaleźli w pojeździe brudną łopatę, latarkę, kanister na benzynę i rolkę taśmy klejącej. Wnętrze samochodu było świeżo wyszorowane wybielaczem. Ponieważ Denise nie było w aucie, gdy zatrzymano Kinga, początkowo aresztowano go i zamknięto pod zarzutem porwania i manipulowania dowodami. Wkrótce zmieniono zarzuty.
Odkrycie
Śledczy byli zdeterminowani, by znaleźć Denise. Skupili uwagę na rejonie Toledo Blade Boulevard, kierując się głównie informacjami od Jane Kowalski.
Wyszkolony policyjny pies K9 zauważył fragment świeżo rozkopanej ziemi głęboko w lesie. Chociaż lokalne ekipy poszukiwawcze początkowo nie zauważyły tego miejsca, przewodnik K9 nalegał, by jednak je sprawdzić. Pies doprowadził prosto do grobu.
Ciało Denise znaleziono w sobotę 19 stycznia 2008 roku w odległym, bagiennym, zalesionym terenie w North Port. Michael Lee King zostawił ją w płytkim grobie.
Zespoły kryminalistyczne zidentyfikowały Denise na miejscu zdarzenia, częściowo dzięki wspomnianemu już charakterystycznemu pierścionkowi w kształcie serca, który nosiła. Późniejsza sekcja zwłok potwierdziła, że została zgwałcona i zastrzelona.
Proces
Proces przeciwko Michaelowi Lee Kingowi oficjalnie rozpoczął się 24 sierpnia 2009 roku. Głównym oskarżycielem był zastępca prokuratora stanowego Lon Arend. Oskarżonego reprezentowała obrończyni z urzędu, Carolyn Schlemmer.
Prokurator przedstawiło DNA i inne dowody kryminalistyczne, w tym włosy i przedmioty osobiste Denise znalezione wewnątrz Camaro i w domu Kinga. Wśród innych dowodów były taśma klejąca, łuska naboju, łopata i telefon komórkowy Kinga. Arend wezwał również naocznych świadków, w tym Jane Kowalski i kuzyna Kinga.
Schlemmer nie miała wielu możliwości i nie znalazła żadnych świadków. Próbowała wzbudzić wątpliwości co do winy Kinga, przedstawiając ławie przysięgłych dowody manipulacji i zanieczyszczenia dowodów oraz sugerując, że przestępstwo popełnił jeden z przyjaciół oskarżonego. Sędzia nie zaakceptował tej drugiej linii obrony.
Kara
28 sierpnia 2009 roku, po dwugodzinnej naradzie, ława przysięgłych uznała Kinga winnym porwania z zamiarem popełnienia przestępstwa, napaści seksualnej i morderstwa pierwszego stopnia. 4 września 2009 roku o godzinie 14:45 ława przysięgłych wydała rekomendowany wyrok śmierci – za najsurowszym wymiarem kary opowiedzieli się wszyscy przysięgli, bez wyjątku.
Na wykonanie wyroku Michael Lee King musiał nieco poczekać. Dopiero 13 lutego 2026 roku gubernator Florydy Ron DeSantis zaplanował egzekucję Kinga, wyznaczając datę 17 marca 2026 roku.
Zgodnie z planem, 54-letni Michael Lee King został stracony za pomocą zastrzyku śmiercionośnego o godzinie 18:13.
Dla wielu była to jedyna słuszna kara, dająca namiastkę sprawiedliwości dla młodej kobiety tak brutalnie zamordowanej. Nie obyło się jednak bez protestów przeciwników kary śmierci. Tuż przed otrzymaniem zastrzyku, King oznajmił, że w więziennych murach „odnalazł Jezusa”. Jego egzekucja wywołała oburzenie katolickich grup religijnych.
Jednak dla znakomitej większości opinii publicznej ważniejsze były myśli i słowa rodziny Denise. W rozmowie z reporterami tuż po egzekucji, Nathan Lee, wyraził ogromną ulgę: „Wreszcie to się skończyło. Ten rozdział jest zamknięty. Potrzeba było zaangażowania wielu osób, aby ten dzień się odbył, i wszystko musiało pójść idealnie”. Noah Lee, który miał zaledwie dwa lata, gdy jego matka została zamordowana, publicznie wyraził szacunek dla jej poświęcenia, stwierdzając: „Zawsze powtarzam, że poświęciła się, aby zapewnić nam bezpieczeństwo. My byliśmy najważniejsi”.
Fundacja
Fundacja im. Denise Amber Lee została założona przez Nathana, aby żadna inna osoba, rodzina czy społeczność nigdy nie musiała znosić tak możliwej do uniknięcia straty. Fundacja reprezentuje nadzieję, zmianę i odpowiedzialność – codziennie pracując na rzecz tego, by żadne wezwanie pomocy nie pozostało bez odpowiedzi.
Od śmierci Denise Nathan poświęcił swoje życie opowiadaniu jej historii i działaniom na rzecz reform w całym kraju. Fundacja współpracuje z agencjami, edukatorami i decydentami politycznymi w całych Stanach Zjednoczonych, przekształcając ból w postęp i zamieniając dziedzictwo Denise w trwałą zmianę.
Historia Denise była prezentowana w programach telewizyjnych, a także w niezliczonych podcastach i dokumentach na YouTube. Legislatura stanu Floryda, głęboko poruszona historią Denise i zeznaniami jej ojca, jednogłośnie uchwaliła ustawę na jej cześć.
Dziś Fundacja im. Denise Amber Lee kontynuuje swoją misję z niesłabnącą determinacją. Od szkoleń i rzecznictwa, przez reformy, po edukację – każde działanie oddaje hołd odwadze Denise.
Źródła
- https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_Denise_Amber_Lee
- https://deniseamberlee.org/pages/denises-story
- https://www.youtube.com/watch?v=B4_IxD66Cy0