Strzał przez zamknięte drzwi – historia Susan Lorincz
Lato 2023 roku, Ocala na Florydzie. Przyjemna okolica, mieszkańcy znają się dobrze – można skoczyć do sąsiada po cukier, można uciąć sobie pogawędkę. Ale 58-letnia Susan Lorincz nie jest zadowolona. Dzwoni na policję już kolejny raz – tym razem narzeka, że czuje się zagrożona przez dzieci swojej sąsiadki. Funkcjonariusze są w drodze. Ale zanim zdążą dotrzeć, ktoś zginie od kuli wystrzelonej przez zamknięte drzwi.
- „Jestem idealną sąsiadką”
- Po drugiej stronie
- Luty 2022: pierwsze znaki ostrzegawcze
- „Boję się o swoje życie”
- Strzał
- Za drzwiami
- Opóźnione aresztowanie
- Trauma
- Proces
- Winna
- Dokument
- Paranoja?
„Jestem idealną sąsiadką”
Quail Run w Ocali, niewielkim mieście około 130 kilometrów na północny zachód od Orlando, to osiedle skromne, niewielkie, idealne dla rodzin. Mieszkają tam głównie Afroamerykanie – ciężko pracujący, spokojni, dbający o edukację dzieci i przydomowe trawniki. Wszyscy tam dobrze się znają, mogą na siebie liczyć. Wśród czarnych sąsiadów, biała Susan była outsiderką.
Susan Louise Lorincz, urodzona 23 lipca 1964 roku, przeprowadziła się do Quail Run w 2020 roku – w środku pandemii COVID-19. Wynajmowała mieszkanie od niejakiego Charlesa Gabbarda. Mieszkała sama. Pracowała zdalnie. I od pierwszych dni miała problem z dziećmi z sąsiedztwa. Wciąż wydzwaniała na policję.
Od stycznia 2021 roku funkcjonariusze Marion County Sheriff’s Office otrzymywali od niej regularne zgłoszenia. Skargi były zawsze podobne: dzieci wchodzą na jej posesję, krzyczą, zostawiają śmieci, przeszkadzają jej, zagrażają jej bezpieczeństwu. Susan nagrywała dzieciaki, „dokumentując” ich naganne zachowania. Czasem wzywała policję kilka razy w tygodniu.
„Jestem idealną sąsiadką” – powiedziała podczas jednej z rozmów z funkcjonariuszami. Ta ironiczna fraza stała się później tytułem dokumentu Netflixa o sprawie Lorincz „The Perfect Neighbor”.
Sąsiedzi mieli zupełnie inne zdanie. Phyllis Wills, która mieszkała w sąsiedztwie od 15 lat, mówiła później dziennikarzom NBC News: „Ta kobieta zawsze miała problemy z naszymi dziećmi. Wykrzykiwała w ich stronę wulgarne słowa, nagrywała, machała do nich bronią”.
Inni świadkowie potwierdzali: Susan Lorincz używała wobec dzieci rasistowskich obelg, w tym słowa na „n” („nigger” – „czarnuch”).
Po drugiej stronie
Po drugiej stronie sąsiedzkiego sporu stała Ajike „AJ” Shantrell Owens – urodzona 13 stycznia 1988 roku samotna matka czwórki dzieci: Isaaca, Israela, Afriki i Titusa. Latem 2023 roku najmłodsze dziecko miało 3 lata, najstarsze 12 lat.
Ajike była menadżerką w McDonald’s. Pracowała ciężko, by zapewnić swoim dzieciom lepsze życie. Była podobno „super mamą” – tak wspominała później jej matka, Pamela Dias. Ustawiała swoje grafiki w pracy tak, żeby być z dziećmi. Płaciła za prywatną szkołę, lekcje piłki nożnej, gimnastykę, taniec – wszystko”.
Dzieci Ajike, podobnie jak inne w okolicy, bawiły się na świeżym powietrzu, obok domu Susan Lorincz. Tam był największy trawnik w kompleksie – idealne miejsce do zabawy. Oficjalnie nie należał do nikogo, ale Susan uznała go za swój.
Konflikt między kobietami narastał przez ponad dwa lata. Susan dzwoniła na policję, oskarżając dzieci Ajike o „wtargnięcie na jej posiadłość”. Ajike próbowała bronić potomstwa, tłumaczyć, że korzystały przecież ze wspólnego terenu. Funkcjonariusze przyjeżdżali, słuchali obu stron, potem odjeżdżali. I tak w kółko.
Luty 2022: pierwsze znaki ostrzegawcze
W lutym 2022 roku Susan złożyła oficjalny raport w Marion County Sheriff’s Office. Twierdziła, że Ajike Owens przyszła na jej posesję z psem i rzuciła w nią znakiem „zakaz wstępu”, uderzając ją w lewą goleń. Mówiła, że ma czerwony ślad. Funkcjonariusze nie zauważyli żadnych obrażeń.
Według zeznań świadków to Susan była agresorem. W jednym z incydentów, który został zarejestrowany na kamerach policyjnych, Susan wdała się w sprzeczkę z mechanikiem prowadzącym warsztat samochodowy w okolicy. W marcu 2023 roku wielokrotnie taranowała swoim pickupem bramę jego zakładu. Mechanik wezwał policję.
W maju 2023 roku Susan osobiście zgłosiła się do biura szeryfa, żeby złożyć kolejną skargę na dzieci. Funkcjonariusze próbowali z nią rozmawiać, uspokajać ją. Ale frustracja Lorincz narastała.
„Czy mogę coś zrobić z tymi ludźmi?” – pytała podczas jednego z telefonów na 911. W innym: „Mam już dość tych dzieci”.
Jak zeznał później jeden z funkcjonariuszy, Susan była jedyną mieszkanką osiedla, która się na cokolwiek skarżyła.
„Boję się o swoje życie”
2 czerwca 2023 roku, około godziny 20:54, Susan Lorincz ponownie zadzwoniła na numer alarmowy. Mówiła podniesionym, nerwowym głosem: „Boję się o swoje życie. Te dzieci znowu wchodzą na moją posesję, zagrażają mi”. Operator zapewnił ją, że zaraz ktoś przyjedzie. Lorincz rozłączyła się.
Tymczasem na trawniku rozgrywała się inna scena. 10-letni syn Ajike zapomniał swojego tabletu – zostawił go w pobliżu domu Susan. Kiedy po niego poszedł, zastał panią Lorincz trzymającą urządzenie w ręku. Zamiast oddać tablet, rzuciła nim w chłopca. Potem rzuciła parą rolek (lub wrotek). Gdy 12-letni brat próbował interweniować, Susan wymachiwała parasolem. Przerażeni chłopcy pobiegli do matki.
Ajike Owens, wściekła i zaniepokojona, natychmiast udała się do Susan Lorincz. Zapukała – głośno, stanowczo, ale nie agresywnie – i zażądała, żeby Susan wyszła i wytłumaczyła się z ataku na jej dzieci.
Według późniejszych zeznań Susan, jej rozwścieczona sąsiadka „waliła pięściami w drzwi” i krzyczała: „Zabiję cię, suko!”.
Susan nie otworzyła drzwi. Zamiast tego poszła do swojego pokoju, wzięła pistolet kaliber .380 - kupiony rok wcześniej „na wypadek kolejnego konfliktu”, wróciła do zamkniętych drzwi i wystrzeliła przez nie jedną kulę.
Strzał
Pocisk trafił Ajike Owens w klatkę piersiową. Przeszedł przez żebro, prawe płuco, serce, przełyk, przeponę i śledzionę. Kobieta runęła na ziemię przed domem Susan Lorincz. Obok niej stał jej 10-letni syn, Israel – ten sam chłopiec, który chwilę wcześniej przyszedł po tablet.
Funkcjonariusze, którzy już jechali na miejsce po telefonie Susan, otrzymali kolejne zgłoszenie – tym razem o strzale. Sąsiedzi zaczęli się zbiegać. Wkrótce przybyli ratownicy medyczni. Próby reanimacji Ajike Owens nie przyniosły skutku. Kobieta została przewieziona do szpitala, stwierdzono jej zgon. Ajike „AJ” Shantrell Owens miała 35 lat. Osierociła czworo dzieci.
Za drzwiami
Gdy funkcjonariusze weszli do domu Susan Lorincz, znaleźli ją w pokoju, leżącą na łóżku w pozycji embrionalnej. Badania toksykologiczne wykazały, że była pod wpływem alkoholu.
W nagranym przesłuchaniu Susan próbowała przedstawić się jako ofiara. „Myślałam, że tym razem ona naprawdę zamierza mnie zabić. Stukała tak mocno, że cały dom się trząsł. Krzyczała, że mnie zabije. Przestraszyłam się. Usłyszałam, że drzwi zaczynają pękać. Chwyciłam broń i wystrzeliłam. Nawet nie widziałam, gdzie trafiłam”.
Detektywi zapytali, czy chciałaby napisać list do dzieci Ajike. Susan zgodziła się: „Bardzo mi przykro. Nigdy nie chciałam zabić waszej mamy. Bałam się, że wasza mama mnie zabije. Strzeliłam ze strachu”.
Aresztowano ją cztery dni po zabójstwie.
Opóźnione aresztowanie
Nim zakuto Susan w kajdanki, władze musiały sprawdzić, czy w tym przypadku nie można było usprawiedliwić ataku kontrowersyjną ustawą pozwalającą na „użycie śmiercionośnej siły w obronie własnej” to tak zwane „Stand Your Ground”.
Dla lokalnej społeczności to wyjaśnienie było absurdalne. Dlaczego biała kobieta, która zastrzeliła czarną kobietę przez zamknięte drzwi, mogła przez cztery dni pozostawać na wolności?
6 czerwca około 30 protestujących zebrało się przed Marion County Judicial Center. Wśród nich była Pamela Dias, matka Ajike. „Od kiedy ktoś dostaje kulę za pukanie do drzwi?” – pytała.
Benjamin Crump, znany prawnik specjalizujący się w prawach obywatelskich, publicznie wezwał do aresztowania Lorincz, nazywając incydent „nieuzasadnionym zabójstwem matki, która po prostu zapukała do drzwi”.Tego samego dnia Susan została aresztowana i oskarżona o zabójstwo z użyciem broni palnej, zaniedbanie i napaść.
Trauma
Ajike Owens została pochowana w Meadowbrook Church, 12 czerwca. W ceremonii uczestniczyły tysiące osób. Przemówienie wygłosił pastor Al Sharpton.
Pamela Dias przejęła opiekę nad czwórką osieroconych wnuków. Założyła fundację „Standing in the Gap” wspierającą rodziny dotknięte przemocą rasową.
Dzieci trafiły pod opiekę psychologa. Pamela przeprowadziła się z nimi do nowego domu – z dala od miejsca tragedii. Ale czy to pomoże? Czy czas uleczy rany? Syn Ajike nadal się obwinia i powtarza, że gdyby nie zapomniał tabletu, jego mama by żyła.
Proces
Proces rozpoczął się 12 sierpnia 2024 roku. Ława przysięgłych składała się z sześciu białych osób, co wywołało kontrowersje. Z puli 70 potencjalnych przysięgłych tylko ośmiu było czarnych.
Oskarżenie argumentowało: Susan zastrzeliła nieuzbrojioną Ajike przez zamknięte drzwi. To nie była obrona własna – Lorincz mogła poczekać na policję, mogła zamknąć się w sypialni, żeby nie słyszeć krzyczącej Owens. Była zła, nie przestraszona – w rozmowie z 911 mówiła przecież: „Mam dość tych dzieci”.
Co na to prawnicy Susan? Działała w samoobronie. Ajike była większa fizycznie (130 kg). Susan cierpiała na PTSD po molestowaniu w dzieciństwie. Miała „ułamek sekundy” na podjęcie decyzji.
Obrona wezwała ekspertów i przyjaciół oskarżonej, którzy opisywali Susan jako życzliwą kobietę z kościoła, „wspaniałą ciocię”. Ale prokuratorzy pokazali nagrania z kamer policyjnych, zeznania o rasistowskich obelgach i historię obsesyjnych telefonów na 911.
Susan nie zeznawała osobiście, ale przysięgli obejrzeli nagranie z jej przesłuchania.
Winna
16 sierpnia 2024, po ponad dwóch godzinach obrad, ława przysięgłych uznała Susan Lorincz winną. Rodzina Owens wybuchnęła płaczem. Ktoś krzyknął: „Dziękuję Ci, Jezu!”.
„Osiągnęliśmy pewną sprawiedliwość dla Ajike. Trochę lżej mi na sercu” – powiedziała Pamela Dias.
25 listopada 2024 odbyła się rozprawa w sprawie wymiaru kary. Pamela przedstawiła oświadczenie: „Stoję przed wami, opłakując nie tylko córkę, ale utracone marzenia i przyszłość. Susan bezlitośnie sprawiła, że czworo moich wnucząt zostało bez matki. Nasz ból będzie trwać przez całe życie”.
Susan również zabrała głos: „Bardzo mi przykro. Nigdy nie chciałam jej zabić”. Potem płakała i zeznała, że była „terroryzowana” przez Ajike i jej dzieci.
Sędzia Robert Hodges był bezlitosny: „Strzelanina była całkowicie niepotrzebna. Pani Lorincz stała za zamkniętymi drzwiami. Policja już jechała. Pani mogła zostać w pokoju. Ale wróciła z bronią i strzeliła, choć nic jej nie zagrażało. Trauma z dzieciństwa nie jest tu okolicznością łagodzącą”.
Wyrok: 25 lat więzienia. Obecnie Susan przebywa w Homestead Correctional Institution.
Dokument
W styczniu 2025 dokument „The Perfect Neighbor” miał premierę na Sundance. Reżyserka Geeta Gandbhir otrzymała nagrodę za reżyserię. Film został stworzony z nagrań z kamer policyjnych – bez narracji, tylko surowa rzeczywistość.
Pamela Dias użyła ustawy o wolności informacji, by zmusić policję do wydania materiałów i dała zgodę na ich wykorzystanie. „Pokazałam Pam gotowy film. Odpowiedziała: 'Tak – świat musi wiedzieć, co się stało z moim dzieckiem'” – skomentowała Gandbhir.
Netflix nabył prawa za 5 milionów dolarów. 17 października 2025 film stał się numerem jeden na platformie. Uzyskał 99% pozytywnych recenzji.
W listopadzie 2025 Susan, z więzienia, wysłała list, w którym groziła dzieci Ajike pozwem za zniesławienie. Do tej pory nie spełniła swojej groźby. Natomiast rodzina Owens złożyła przeciw Susan i właścicielowi jej mieszkania pozew o bezprawne spowodowanie śmierci.
Paranoja?
Traumatyczne dzieciństwo i zespół stresu pourazowego po molestowaniu, obsesyjna kontrola przestrzeni, rasizm, brak empatii i skłonność do manipulacji – oto elementy składające się na psychologiczny portret Susan Lorincz.
Eskalacja przemocy jest doskonale widoczna. Od telefonów, przez werbalne ataki, machanie bronią, rzucanie przedmiotami po jeden tragiczny strzał. Czy w jakikolwiek sposób można było temu zapobiec?
Policja była wzywana wielokrotnie w ciągu dwóch lat. Widzieli, że Susan jest jedyną osobą z problemami. Słyszeli rasistowskie obelgi. Widzieli niepokojące wzorce jej zachowań. A mimo to nic nie zrobili.
Susan Lorincz z pewnością nie była „idealną sąsiadką”. Chyba, że we własnym przekonaniu – może postrzegała się jako ta jedyna, która odważa się zwracać uwagę na problem hałasujących dzieciaków? Czyżby miała poczucie misji? A może to raczej niezdrowa obsesja, motywowana rasizmem lub czymś więcej – silnym niepokojem, traumami? Paranoja? Być może po obejrzeniu dokumentu Netflixa nasunie się jakaś odpowiedź.
Źródła
- https://momsforamerica.us/blog/10-beloved-american-christmas-traditions-and-why-we-love-them/?gad_campaignid=12292566175
- https://www.businessinsider.com/unusual-us-christmas-traditions-2018-12?IR=T#raging-bonfires-help-santa-find-his-way-to-homes-in-louisiana-5
- https://en.wikipedia.org/wiki/Christmas_pickle