Zniknął dziennik z nazwiskami gwiazd. Potem doszło do morderstwa
12 lutego 1977 roku, West Hollywood, Kalifornia.</strong> <strong>27-letnia aktorka Christa Helm zostaje znaleziona pod zaparkowanym samochodem – zakrwawiona, pchnięta nożem kilkanaście razy, dotkliwie pobita. Jej torebka znika z miejsca zbrodni i nigdy nie zostaje odnaleziona. Znika także dziennik, który mógł pogrążyć niejedną hollywoodzką gwiazdę. Minęło niemal pół wieku. Sprawa pozostaje nierozwiązana.
- Nudnawe Wisconsin
- Wielkie ambicje
- Kroniki miłosne
- Noc 12 lutego 1977 roku
- Pajęczyna hipotez
- Dziennik jako motyw zbrodni
- Zapomniana gwiazda
Nudnawe Wisconsin
Sandra Lynn Wohlfeil przyszła na świat 10 listopada 1949 roku w Milwaukee, w stanie Wisconsin. Dorastała daleko od blichtru Hollywood – w typowym, środkowoamerykańskim mieście przemysłowym, gdzie świat show-biznesu wydawał się abstrakcyjny. Niemniej mała Sandra od dziecka miała jasno określone cele. Pragnęła: sławy, pieniędzy i życia zupełnie innego niż to, które ją obserwowała w nudnawym Wisconsin.
Kiedy była jeszcze nastolatką, zainteresowała się modelingiem i uczestniczyć w lokalnych konkursach piękności. Była wysoka, jasnowłosa, miała ładną twarz. Przykuwała wzrok. W pewnym momencie zmieniła sobie nazwisko na Helm, po czym ruszyła w stronę Nowego Jorku. Gdy Wielkie Jabłko nie spełniło jej oczekiwań, zmieniła kierunek i przeniosła się do Los Angeles. Tam Sandra Wohlfeil przestała istnieć. Narodziła się Christa Helm.
Po drodze Christa wyszła za mąż za Gary’ego Clementsa. Ze związku urodziła się córka, Nicole Clements – dziewczynka, która przez lata nie wiedziała, w jaki sposób naprawdę zginęła jej matka.
Wielkie ambicje
Hollywood lat 70. (zresztą wcześniej i później sytuacja wyglądała podobnie) było miejscem brutalnym dla osób bez koneksji i bez kasy. Christa miała urodę, miała charyzmę, miała niepohamowaną ambicję – brakowało jej jednak tego jednego przełomowego projektu, który wyniósłby ją na szczyt.
Jej filmografia była skromna. Zagrała w niskobudżetowym horrorze „Legacy of Satan” z 1974 roku, a w 1975 pojawiła się gościnnie w serialu „Wonder Woman” z Lyndą Carter w roli głównej. Epizod w telewizyjnej produkcji „Starsky and Hutch” zamknął w zasadzie listę jej ekranowych dokonań. Właściwie jej największym sukcesem był udział w komedii „Let's Go for Broke”, której uroczysta premiera odbyła się w Cincinnati w Boże Narodzenie 1974 roku. Film wywołał spore lokalne zainteresowanie. To jedyna główna rola w dossier Christy. Nie stała się jednak przepustką do kariery.
Christa należała do tej kategorii osób, które krążyły wokół gwiazd, nie stając się nimi. Była widoczna na przyjęciach, kolacjach, pokazach. Znała ludzi. Bardzo wielu ludzi. Można powiedzieć, że wygrzewała się w ich blasku. Inni powiedzieliby, że podsłuchiwała, zapamiętywała, notowała – nie było niepotrzebnych informacji.
Kroniki miłosne
I tu dochodzimy do sedna sprawy.
Christa Helm prowadziła intymny dziennik. Nie były to zwykłe zapiski oparte na prostych obserwacjach, nie była to analiza własnych uczuć czy krótkie opisy zdarzeń – to była pełna szczegółów kronika seksualnych podbojów aspirującej aktorki. Według tego, co przekazywali później dziennikarze śledczy, magazyn „Los Angeles Magazine” i detektywi badający sprawę przez dziesięciolecia, lista mężczyzn odnotowanych w tym dzienniku była zdumiewająca: Warren Beatty, Mick Jagger, muzyk Johnny Rivers, legendarny rozgrywający New York Jets Joe Namath oraz – co brzmi nieprawdopodobnie, ale pojawia się w wielu relacjach – szach Iranu Mohammad Reza Pahlawi.
Co gorsza, Christa nie poprzestała na opisach. Stworzyła własny system ocen, w którym punktowała swoich kochanków. Nagrywała też potajemnie audio z niektórych spotkań. Taśmy te, podobnie jak dziennik, miały ogromną wartość – nie tyle sentymentalną, co potencjalnie szantażową.
Krążyły pogłoski, że Christa rozważała sprzedanie dziennika lub przynajmniej wykorzystanie go jako narzędzia nacisku. Jeśli choćby część tych historii była prawdą, a nie jedynie wytworem jakże bujnej wyobraźni, ambitna kronikarka miała w rękach materiał, który mógł zniszczyć reputacje, małżeństwa i kariery. Materiał, dla którego ktoś mógłby posunąć się do morderstwa.
Noc 12 lutego 1977 roku
Wieczorem, 12 lutego 1977 roku, Christa Helm wybrała się na spotkanie w West Hollywood. Jak zeznawali później świadkowie, była w dobrym nastroju – ani sfrustrowana, ani zastraszona. Miała przy sobie charakterystyczną torebkę z logo „Tommy Boy” – tę samą, w której, jak powszechnie wiadomo, nosiła zawsze swój dziennik.
Ciało odkryto późno w nocy lub we wczesnych godzinach porannych pod samochodem zaparkowanym na spokojnej, eleganckiej ulicy – niedaleko domu agenta Christy Helm. Ciało było całe we krwi. Christę pchnięto nożem ponad dwadzieścia razy (niektóre źródła mówią nawet o trzydziestu ciosach), została dotkliwie pobita po głowie i twarzy tępym narzędziem lub pięścią. Walczyła. Pod jej paznokciami zabezpieczono materiał biologiczny.
Torebka zniknęła. Dziennik zniknął. Nagrania zniknęły. Co znamienne: tej samej nocy, zaledwie kilka kilometrów dalej, przy Mulholland Drive, zamordowana została prostytutka o nazwisku Sheila Green – również wielokrotnie pchnięta nożem. Ówcześni detektywi zastanawiali się, czy obie zbrodnie mógł popełnić ten sam sprawca. Nie znaleziono jednak dowodów łączących ofiary ze sobą.
Warto odnotować jeszcze jeden mrożący krew w żyłach fakt: Christa Helm zginęła dokładnie rok po Salu Mineo – innym aktorze zamordowanym w tej samej okolicy. Mineo zginął 12 lutego 1976 roku.
Pajęczyna hipotez
Sprawa nabrała nowego wymiaru, gdy śledczy ustalili szczegóły ostatnich tygodni życia Christy. Zimą 1977 roku nagrywała materiał muzyczny. Producentem sesji był Frankie Crocker – znany i wpływowy nowojorski dj, jeden z najpopularniejszych radiowców tamtej epoki.
Zaangażowani w sprawę detektywi – Larry Brandenburg i jego partner Tom Harris z wydziału nierozweiązanych spraw (cold cases) Los Angeles Sheriff’s Department – w programie „48 Hours Mystery: The Last Take” stacji CBS News (emitowanym po raz pierwszy 26 kwietnia 2008 roku), sesja nagraniowa skończyła się awanturą. Christa wdała się w romans z Crockerem, co podobno wywołało zazdrość wśród innych kobiet związanych z produkcją. Frankie Crocker nie żyje od 2000 roku, więc nie można go przesłuchać.
Przełomem w śledztwie, wiele lat po morderstwie, okazało się badanie materiału spod paznokci ofiary. Wynik był zaskakujący: profil genetyczny należał do kobiety. Nie do mężczyzny – ewidentnie do kobiety. Detektywi pobrali próbki od kilku osób związanych ze sprawą, w tym od Debbie Danilow – przyjaciółki Christy i chórzystki z sesji nagraniowej. Danilow odcięła się od tamtego okresu życia i przez wiele lat nie chciała rozmawiać o sprawie. Oficjalnie pozostaje jedną z wielu możliwych podejrzanych. Nikt jednak nie został oskarżony.
W orbicie sprawy pojawił się też Tony Sirico – aktor znany później z roli w „Rodzinie Soprano”. W 1977 roku był nowojorskim twardzielem próbującym zaistnieć w Hollywood i znał tych samych ludzi co Christa. Jemu też żadnych zarzutów nigdy nie przedstawiono.
Dziennik jako motyw zbrodni
Zniknięcie torebki z miejsca zbrodni od samego początku sugerowało, że morderstwo nie było przypadkowe ani typowo rabunkowe. Nie skradziono biżuterii, nie zażądano portfela –zniknęło coś, co mogło zawierać bezcenne (i niebezpieczne) informacje.
Jeden z dziennikarzy śledczych badających sprawę, Jamey DuVall, który przez dekadę zbierał materiały i przeprowadził ponad sto rozmów z osobami z otoczenia Christy, przedstawił dwie główne teorie. Pierwsza zakłada, że ktoś – konkretny człowiek lub osoba działająca w cudzym imieniu – zabiła Helm, by odebrać jej dziennik i zniszczyć dowody kompromitujących relacji. Druga hipoteza, pojawiająca się coraz częściej w ostatnich latach, wskazuje na zazdrość lub osobisty konflikt jako motyw pierwotny, a kradzież dziennika jako działanie wtórne.
Sprawa pozostaje otwarta. DuVall prowadzi stronę internetową „Who Killed Christa Helm?” i apeluje do świadków o kontakt. Czy po blisko pół wieku od morderstwa istnieje w ogóle szansa na jakikolwiek odzew? Los Angeles Sheriff’s Department przechowuje pudła z aktami sprawy w archiwum. Nigdy nic nie wiadomo.
Zapomniana gwiazda
To, co uderza w historii Christy Helm, to niemal całkowite milczenie mediów tuż po morderstwie. Kobieta znana w kręgach Hollywood, przez lata goszcząca na prestiżowych imprezach, przedstawiana w plotkarskich rubrykach – zginęła w brutalny sposób, a kraj niemal tego nie zauważył. Jeden z publicystów spekulował wprost, że „to, kogo znała i co wiedziała, mogło być powodem, dla którego to krwawe morderstwo ledwo odbiło się echem w prasie”.
Córka Christy, Nicole Clements, przez lata szukała odpowiedzi. W 2018 roku wzięła udział w odcinku programu „Mysteries and Scandals” stacji Oxygen poświęconym jej matce. „Moja matka była bardzo skomplikowaną kobietą” – powiedziała Nicole w wywiadzie – „Używała swojego umysłu równie często co uroku osobistego. Była też odważna w swojej ambicji, do bólu”.
Kim Christa Helm była naprawdę – ofiarą własnych ambicji, ofiarą czyichś lęków, może ofiarą zemsty rozwścieczonej rywalki? Dziennik przepadł. Sprawca przepadł. Pozostała tylko historia. I co najwyżej nikła szansa na rozwiązanie tej kryminalnej zagadki.
Źródła
- https://www.whokilledchristahelm.com/
- https://www.john-odowd.com/the-unsolved-murder-of-1970s-hollywood-starlet-christa-helm/