Odmówiła mu spania na kanapie. To, co zrobił później, poraziło śledczych
Independence, Missouri, 29 marca 2016 roku. Sąsiadka Louise Dickey wychodzi przed dom i przez chwilę stoi w bezruchu. Samochód Louise – stary, brązowy Buick Park Avenue rocznik 1998 – zniknął z podjazdu. Nie było by to nic niezwykłego, gdyby nie jedno: Louise prawie nigdzie nie wychodziła. Sąsiadka dzwoni do córki pani Dickey, Mirandy Rice. Miranda próbuje zadzwonić do matki. Telefon od razu przechodzi na pocztę głosową. Miranda jedzie pod jej adres. I to, co zastaje, zmienia jej życie na zawsze.
- Muzykalna kociara
- Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał
- Monitoring
- Dzień przed
- Motel przy Highway 350
- Sprzeczka o kanapę
- Co zabrał, co zostawił
- „Nie potrafię mu wybaczyć”
- Kamery nie kłamały
- Wyrok
Muzykalna kociara
Louise Marie Bruner Dickey urodziła się 1 sierpnia 1952 roku w Wichita w stanie Kansas. W szkole średniej śpiewała w chórze i przez jakiś czas należała do zespołu Sweet Adelines. Później pracowała jako księgowa w Continental Grain i w Russell Stover. W międzyczasie wyszła za mąż i urodziła dwoje dzieci: córkę Mirandę i syna Jordana.
Przeszła na rentę po wypadku samochodowym. Osteoporoza, która rozwinęła się z biegiem lat, doprowadziła do konieczności wszczepienia metalowego biodra i barku – codzienne funkcjonowanie wiązało się z niezwykłym wysiłkiem. A że dzieci już dorosły, założyły własne rodziny – musiała sobie radzić sama. Mieszkała w spokojnej dzielnicy Independence – satelickim mieście tuż za wschodnią granicą Kansas City. Sąsiedzi postrzegali ją jako cichą, życzliwą, zajmującą się własnymi sprawami, na pewno nie wścibską.
Miała trzy koty. Nazywała siebie „kociarą”. Uwielbiała śpiewać – zawsze coś nuciła pod nosem, przy gotowaniu, przy sprzątaniu. Jej córka Miranda wspominała, że muzyka była dla matki czymś więcej niż rozrywką – była sposobem na codzienność, na bóle, na samotność. Ulubioną piosenkarką Louise była Bonnie Raitt i Miranda była z siebie dumna, że kiedyś zdołała zabrać mamę na jej koncert.
Sabra Armstrong, przyjaciółka Louise ze szkoły średniej, utrzymywała z nią regularny kontakt przez Facebooka. Ostatni raz rozmawiały w Wielkanoc 2016 roku. „Była najżyczliwszą, najsłodszą osobą” – powiedziała Armstrong dziennikarzom.
Louise żyła skromnie, z renty. Nie miała wielu potrzeb ani wielkich marzeń. Drzwi do swojego domu otwierała chętnie — dla znajomych, dla sąsiadów, dla tych, którym mogła pomóc. Raz pomocy odmówiła. I to ją zabiło.
Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał
We wtorek 29 marca sąsiadka Louise zauważyła, że z podjazdu zniknął brązowy Buick należący do Dickey. Niby zwykła rzecz, a jednak – w kontekście stylu życia Louise Dickey – powód do niepokoju. Sąsiadka skontaktowała się z Mirandą, pytając o matkę. Miranda próbowała skontaktować się z Louise, ale bezskutecznie – odpowiadała poczta głosowa. W końcu sama pojechała na miejsce. Weszła do domu i znalazła matkę – martwą, w wannie.
Policja przyjechała kilka godzin później.
Brak śladów włamania. Drzwi były zamknięte od zewnątrz – ale nie wyważone. Ktokolwiek wszedł do środka, Louise wpuściła go sama. Na jej ciele nie było ran obronnych — śledczy zwrócili na to uwagę w raporcie. Prawdopodobnie nie zdążyła się bronić. Atak był nagły, od tyłu, zanim zdążyła zareagować.
Zbrodnia była jednak brutalna. Louise Dickey miała podcięte gardło i liczne rany kłute. Sprawca użył dwóch różnych narzędzi – najpierw nożyka do tapet znalezionego w domu, potem noża. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną śmierci były liczne rany zadane ostrym narzędziem, w tym rana szyi, która okazała się śmiertelna.
Śledczy z Independence od razu wiedzieli jedno: to nie był przypadek ani napad z zewnątrz. Sprawca znał dom. Znał Louise. Ale kim był i gdzie przebywał – nie wiadomo. Jedyna wskazówka to stary samochód, który zniknął z podjazdu.
Monitoring
Detektywi zaczęli od tego, czym dysponowali: zapisem z kamer monitoringu w okolicy. Przeglądali nagrania ze sklepów przy trasie, którą Louise przemierzała dzień wcześniej – Walgreens. Dollar General. Parking.
Kilka godzin po odkryciu ciała znaleziono samochód Louise, zaparkowany przed sklepem spożywczym przy Truman Road. Właściciel mówił policji, że auto stało tam od poprzedniej nocy. Kamera przy wejściu zarejestrowała białego mężczyznę z krótko ostrzyżonymi włosami, który wysiadł z auta, wszedł do sklepu, a potem odjechał z kimś, innym samochodem.
Przy bankomacie na zewnątrz sklepu inna kamera zarejestrowała tego samego mężczyznę, próbującego wypłacić gotówkę przy pomocy karty debetowej. Wpisał pin. Błąd. Próbował znowu. Błąd. Odszedł z niczym.
Ale twarz była na nagraniu. I śledczy ją rozpoznali.
Dzień przed
28 marca 2016 roku, w poniedziałek, Louise Dickey robiła zakupy w towarzystwie młodego mężczyzny – to Cory L. King, dwudziestosześcioletni mieszkaniec Kansas City. Najpierw pojechali do Walgreens, potem Dollar General w okolicy jej domu. Kamery monitoringu zarejestrowały ich razem – ona spokojnie pchająca wózek, on obok, niosący torby.
Cory King nie był jej wrogiem ani obcym. Był siostrzeńcem jednej z jej wieloletnich przyjaciółek i bywał u niej wcześniej – pomagał przy drobnych pracach domowych, przy zakupach, przy rzeczach, z którymi Louise sama nie dawała rady ze względu na stan zdrowia. Znała go od lat, ufała mu na tyle, żeby wpuścić go do środka bez zastanowienia.
Kiedy wracali z zakupami, Cory zapytał, czy mógłby zostać na noc. Tłumaczył, że był pod wpływem – zażył xanax, palił marihuanę – i nie czuł się na siłach wracać do Kansas City. Chciałby tylko przespać się na kanapie. Louise odmówiła. Rano była już martwa.
Motel przy Highway 350
Zidentyfikowanie Kinga nie było trudne. Znalezienie go też nie sprawiło większych problemów. Policja namierzyła telefon komórkowy Louise Dickey – Cory używał go do rozmów ze znajomymi po tym, jak opuścił jej dom. Sygnał prowadził do motelu przy Kansas City Highway 350, przy granicy z Raytown.
Funkcjonariusze wjechali na parking wieczorem 29 marca – w tym samym dniu, w którym Miranda znalazła ciało matki.
King był w środku. Początkowo zaprzeczał. Mówił, że „nic nie wie”, w ogóle nie był u Louise, a śledczy pomylili go z kimś innym. Jednak nagrania z kamer nie pozostawiały wątpliwości. Karta debetowa była w jego kieszeni, telefon Louise leżał na stoliku nocnym. Przy nim znaleziono też tabletki na receptę, które Dickey zwykle miała w torebce.
W końcu powiedział prawdę.
Sprzeczka o kanapę
Zeznanie Cory’ego Kinga poraża – tak banalnością motywu, jak i wyraźnym zjawiskiem nadzabijania.
O nadzabijaniu mówimy, gdy liczba i intensywność obrażeń znacznie przekraczają to, co było potrzebne do zabicia. Kryminolodzy i profilerzy traktują to jako dowód silnego ładunku emocjonalnego: wściekłości, paniki lub odreagowania. W przypadku Kinga dochodzi kontekst – kombinacja xanaxu i zioła mogła wzmocnić agresję. Jednak Louise była starszą, niepełnosprawną kobietą, która nie miała szans się bronić. Co zatem w tej kłótni o kanapę uruchomiło w KIngu reakcję tak bardzo nieadekwatną do bodźca?
Na to nie miał odpowiedzi. Przyciśnięty przez policję, przedstawił jednak przebieg wydarzeń. Louise odmówiła mu miejsca na kanapie. Wybuchła kłótnia. King był odurzony i, jak sam powiedział śledczym, nie panował nad sobą. Znalazł w domu nożyk do tapet. Złapał Louise od tyłu i podciął jej gardło.
Kiedy chwyciła się za szyję, zaatakował ją ponownie. Zaciągnął ją do łazienki. Dźgał wielokrotnie nożem, który znalazł przy wannie.
Potem zabrał dziesięć dolarów gotówki z jej portfela, parę drobiazgów z torebki. Wsiadł do jej samochodu i pojechał w miasto. Wartość łupu: kilkadziesiąt dolarów i garść leków.
Co zabrał, co zostawił
Policja skatalogowała łup starannie. Dziesięć dolarów gotówki. Karta debetowa – użyta bezskutecznie przy bankomacie, bo King nie znał pinu. Telefon komórkowy Louise, dzięki któremu udało się go tak szybko namierzyć. Kilka butelek z lekami na receptę. Kluczyki do Buicka Park Avenue rocznik 1998.
Zostawił trzy koty Louise, które – jak podały media – były w domu przez całą noc i następny ranek, zanim Miranda Rice przyjechała do domu matki.
Zostawił też coś, czego nie planował: twarz na kilkudziesięciu nagraniach z kamer.
„Nie potrafię mu wybaczyć”
Miranda Rice stanęła przed kamerami dwa dni po śmierci matki. Mówiła spokojnie, powoli, jakby ważyła każde słowo.
„Nigdy nikomu nie zrobiła nic złego. Była otwarta i hojna. Wszyscy będą za nią tęsknić”. Obok stała Vivian Bruner – osiemdziesięcioośmioletnia matka Louise. Kobieta, która przeżyła córkę. Mówiła, że modlitwy innych ludzi pomagają jej wstać rano.
Sabra Armstrong nie była tak wyciszona. „Jestem bardzo zła” – powiedziała do kamery. „Wiem, że złapali tego człowieka. Mam nadzieję, że dostanie karę śmierci. Nie sądzę, żeby ktokolwiek zasługiwał na taką śmierć, jaką miała Louise. To było takie okrutne. Jestem chrześcijanką, ale nie potrafię mu wybaczyć tego, co zrobił”.
Żadna z nich nie wymówiła imienia Cory’ego Kinga. Jakby samo wypowiedzenie go na głos było czymś, na co on nie zasługuje.
Kamery nie kłamały
Sprawa Louise Dickey jest w pewnym sensie paradoksalna: brutalność zbrodni stoi w jaskrawej sprzeczności z tym, jak szybko i łatwo sprawca dał się złapać.
Nie zostawił żadnych świadków. Nie zostawił śladów linii papilarnych przy wejściu. Nie zostawił nic, co bezpośrednio i natychmiast wskazywałoby na niego z imienia i nazwiska. Ale wyjechał z domu ofiary jej samochodem, pojechał do bankomatu z jej kartą, rozmawiał przez jej telefon ze znajomymi i pozwolił się zarejestrować dziesiątkom kamer rozmieszczonych przy sklepach, stacjach benzynowych i bankomatach Independence oraz Kansas City.
Śledczy nie szukali igły w stogu siana. Szukali twarzy na nagraniu. I znaleźli ją w ciągu kilku godzin.
Sprawa ta stała się później jednym z przykładów podawanych w dyskusjach o skuteczności monitoringu miejskiego w śledztwach – nie dlatego, że była skomplikowana, ale dlatego, że pokazała coś niepokojącego: sprawcy poważnych zbrodni często zachowują się po fakcie tak, jakby kamer nie było. King działał jak człowiek, który nie uważał się za ściganego.
Wyrok
11 czerwca 2018 roku, ponad dwa lata po śmierci Louise Dickey, Cory L. King stanął przed sądem Jackson County. Jego sprawa miała właśnie trafić przed ławę przysięgłych – ale King, w przeddzień rozprawy, zmienił zdanie. Przyznał się do winy w obu zarzutach: morderstwa pierwszego stopnia i uzbrojonych działań przestępczych.
Sędzia ogłosił wyrok: dożywocie bez możliwości warunkowego zwolnienia. Dwa dożywotnie wyroki – równoległe.
Prokuratorzy Jackson County, Jeremy Baldwin i Traci Stansell, którzy prowadzili sprawę w imieniu stanu Missouri, przyjęli wyrok bez komentarza.
King trafił do zakładu karnego Potosi Correctional Center w Mineral Point w stanie Missouri, gdzie przebywa do dziś. Doczekał się kary, ale nie przebaczenia.
Źródła
- https://www.kshb.com/news/region-missouri/independence/man-charged-in-home-invasion-murder
- https://www.sportskeeda.com/us/shows/5-chilling-details-louise-dickey-murder
- https://www.youtube.com/watch?v=Rk30gDZA9UE