Wyszła się pobawić przed domem. Rodzice więcej jej nie zobaczyli
Machynlleth, Powys, Walia, 1 października 2012 roku. Poniedziałkowy wieczór, tuż po siódmej. Pięcioletnia April Jones jedzie na różowym rowerku po osiedlu Bryn-y-Gog. Rodzice widzą ją przez okno. Za chwilę znika im z pola widzenia. Nikogo to nie niepokoi. Przecież osiedle jest bezpieczne, wszystkich się zna, nigdy nic złego się nie zdarzyło. Koleżanka April widzi ją chwilę później – pięciolatka rozmawia z kierowcą szarego samochodu terenowego. Wsiada. Odjeżdża. O siódmej dwadzieścia dziewięć matka April, Coral, dzwoni na policję. Dziesięć minut później policja rozpoczyna dochodzenie. Przez kolejne tygodnie tysiące ludzi przeszukują wzgórza, rzeki i lasy środkowej Walii. Szukają April żywej lub – czego nikt nie chce powiedzieć głośno - martwej.
- Machynlleth
- Siódma wieczorem
- Szary samochód terenowy
- Mount Pleasant
- Wielkie poszukiwania
- Mark Bridger
- Mold Crown Court
- Werdykt
- Epilog
Machynlleth
Machynlleth to jedno z tych walijskich miasteczek, które wyglądają jak ilustracja do pocztówki z brytyjskiej prowincji – kamienne domy, rynek z zegarem, wzgórza dookoła, Afon Dyfi płynąca przez dolinę. Niecałe dwa tysiące mieszkańców. Turystyczna baza wypadowa, ciche miejsce do życia.
April Sue-Lyn Jones urodziła się 4 kwietnia 2007 roku. Była najmłodszą z trójki dzieci Coral i Paula Jonesów – miała starszą siostrę Jazmin i brata Harleya. Rodzina mieszkała na nowym osiedlu Bryn-y-Gog na obrzeżach Machynlleth. Niedługo po jej narodzinach zdiagnozowano u niej mózgowe porażenie dziecięce – łagodną formę, która nie ograniczała jej ruchów ani kontaktu z innymi dziećmi. April chodziła do miejscowej szkoły podstawowej Ysgol Gynradd Machynlleth. Lubiła różowy kolor. Lubiła rowerek.
Premier David Cameron, który kilka dni po jej zaginięciu wydał apel do opinii publicznej, powiedział o April: „Wiemy, że choruje na mózgowe porażenie dziecięce. Sam wiem coś o tej chorobie, przez moje własne dzieci. Z tego powodu to, co się stało, jest jeszcze trudniejsze do zniesienia”.
Siódma wieczorem
Tamten wieczór zaczął się normalnie. April była wcześniej na lekcji pływania w miejscowym centrum sportowym – na tym samym basenie, na który chodziła co tydzień. Coral i Paul Jonesowie byli w tym czasie na wywiadówce w jej szkole. Kiedy wrócili, April zaprosiła koleżankę, żeby pobawiły się razem na dworze. Coral powiedziała córce, żeby nie bawiły się zbyt długo.
O siódmej wieczorem rodzice widzieli April przez okno. Jeździła na różowym rowerku po osiedlu Bryn-y-Gog. O siódmej piętnaście bawiła się z koleżanką w pobliżu domów. Nagle zniknęła rodzicom z pola widzenia. Ale to nie było ani dziwne, ani niepokojące.
Potem April podeszła do szarego samochodu zaparkowanego przy krawężniku. Rozmawiała z kierowcą. Koleżanka, siedmiolatka, patrzyła z kilku metrów.
Kilka miesięcy później, na procesie, zeznała przez wideolink z Aberystwyth, siedząc na kanapie z pluszowym króliczkiem: „Widziałam ją przy land roverze, z mężczyzną, który stał przy samochodzie. Mężczyzna jej nie wciągnął – ona sama weszła. Miała szczęśliwą minę i nie wyglądała na przestraszoną”.
April znała kierowcę. Dlatego wsiadła.
O siódmej dwadzieścia dziewięć Coral Jones wyszła przed dom i zawołała córkę. Odpowiedziała jej cisza.
Szary samochód terenowy
Pierwsza noc była chaosem. Wiadomość o zaginięciu April rozeszła się po Machynlleth w ciągu godzin — najpierw przez telefony, potem przez Facebook i Twitter. Zanim wzeszło słońce, setki ludzi zebrały się przy centrum poszukiwań zorganizowanym w lokalnym pubie. Szukali przez całą noc, z latarkami, po wzgórzach i wzdłuż rzek.
Policja miała od początku jeden konkretny trop: szary samochód terenowy, który koleżanka April widziała tuż przed zaginięciem. Dziewczynka od razu mówiła, że April wsiadła do pojazdu dobrowolnie. Przez całą noc funkcjonariusze sprawdzali rejestrację pojazdów w okolicy.
Następnego ranka – 2 października, niecałe dwadzieścia cztery godziny po zaginięciu April – policja wytypowała nazwisko. Podejrzanym numer jeden był czterdziestosześcioletni Mark Bridger, miejscowy, mieszkający w pobliskiej wiosce Ceinws. Pracował dorywczo, ostatnio jako ratownik na basenie – tam, gdzie April chodziła na lekcje pływania. Miał szarego land rovera discovery z lewostronną kierownicą. Pasował do opisu. Policja pojechała do Ceinws.
Mount Pleasant
Bridgera nie było w domu, gdy policja przyjechała po raz pierwszy. Znaleziono go kilka godzin później, gdy spacerował przez wzgórza. Twierdził, że szukał April razem z innymi. Zatrzymano go w godzinach popołudniowych 2 października. Zabrany na przesłuchanie, przyznał, że w poniedziałkowy wieczór widział April, rozmawiał z nią, zabrał ją na przejażdżkę. Potem powiedział, że doszło do wypadku. Że był pijany i przestraszony. Że nie pamięta, co z nią zrobił.
Tymczasem ekipy kryminalistyczne weszły do jego domku w Ceinws – Mount Pleasant, wynajmowanego, odizolowanego, stojącego nad rzeką Afon Dulas. I tam zaczęli znajdować rzeczy, które wykluczały jakikolwiek wypadek.
Na podłodze i ścianach były ślady krwi. Kryminalistycy zabezpieczyli próbki i wysłali do laboratorium. W kominku – fragmenty zwęglonych kości. Za małe, żeby od razu stwierdzić, że ludzkie, ale za duże, żeby zignorować. Analizy wykazały jednak, że kości były ludzkie. Badanie DNA potwierdziło, że to kości April Jones.
5 października 2012 roku – cztery dni po zaginięciu – policja oficjalnie przekwalifikowała sprawę na śledztwo w sprawie zabójstwa. Mimo że nie znaleziono ciała.
Wielkie poszukiwania
Można pomyśleć: po co szukać ciała, skoro znaleziono zwęglone kości? To tylko pozorna sprzeczność. Otóż fragmenty kości znalezione w kominku były rzeczywiście bardzo małe (z początku nie było nawet jasne, że należały do człowieka). Rodzice chcieli odzyskać córkę – choćby szczątki – żeby móc ją godnie pochować.
Był też powód prawny: prokuratura chciała ustalić dokładne okoliczności śmierci i sposób pozbycia się ciała, co miało znaczenie dla zakresu zarzutów wobec Bridgera.
I był powód ludzki: dla Coral i dla Paula poszukiwania były jedyną możliwą formą działania – bezczynność byłaby zbyt trudna.
Poszukiwania trwały miesiącami. Setki policjantów, psy, helikoptery, płetwonurkowie w Afon Dulas i w Dyfi. Wolontariusze, którzy wychodzili każdego ranka i wracali z niczym. W grudniu 2012 roku policja oznajmiła, że poszukiwania będą kontynuowane w nowym roku. W marcu 2013 roku ogłoszono ich zakończenie. Oficjalnie ustały 22 kwietnia 2013. Ciała April nie znaleziono.
Przez cały ten czas Coral i Paul Jones siedzieli przed kamerami i mówili do córki – żebyś wiedziała, że cię szukamy, że nie przestaniemy. Coral powiedziała BBC, że wini siebie. Że pozwoliła małej wyjść. Że gdyby zawołała ją wcześniej, może nic by się nie stało.
Całe Machynlleth żyło pod ciężarem tej sprawy. Różowe wstążki na drzwiach, na latarniach, na samochodach. Różowe, bo był to ulubiony kolor April.
Mark Bridger
Mark Leonard Bridger urodził się 6 listopada 1965 roku w Carshalton w Surrey. Był środkowym z trojga dzieci. W wieku dziewiętnastu lat skazano go za przestępstwa z użyciem broni palnej i kradzież. Kiedy przeprowadził się do Walii, mówił znajomym, że służył w wojsku. Ministerstwo Obrony zaprzeczyło – nigdy nie był żołnierzem.
Miał sześcioro dzieci z różnych związków. Znał rodzinę Jonesów – mieszkali w tej samej okolicy, April była jednym z dzieci, które widywał regularnie.
Po jego aresztowaniu policja zabrała komputer z Mount Pleasant. To, co na nim znaleźli, zmieniło kierunek całej sprawy – i ostatecznie okazało się kluczowe podczas procesu.
Mold Crown Court
Proces rozpoczął się 29 kwietnia 2013 roku przed Mold Crown Court w Flintshire. Przewodniczył mu sędzia Griffith Williams. Ława przysięgłych składała się z dziewięciu kobiet i trzech mężczyzn.
Bridger przez cały czas utrzymywał, że nie jest winny morderstwa. Przyznał natomiast, że był „prawdopodobnie odpowiedzialny” za śmierć April – ale twierdził, że doszło do wypadku samochodowego, że był pijany i spanikowany, że nie pamięta, co zrobił z jej ciałem. Prokurator Elwen Evans QC przedstawiła ławie przysięgłych inną wersję – popartą tym, co znaleziono na jego komputerze.
Na dysku twardym odkryto rozległą kolekcję materiałów pornografii dziecięcej. Ale nie tylko – Bridger pobierał też zdjęcia konkretnych ofiar przestępstw. W tym zdjęcia Holly Wells i Jessiki Chapman, zamordowanych przez Iana Huntleya w 2002 roku. Prokuratura twierdziła, że Bridger od długiego czasu żywił obsesyjne zainteresowanie krzywdą wyrządzaną dzieciom – i że tego wieczoru przełożył to zainteresowanie na czyn.
Fragmenty kości z kominka w Mount Pleasant były kluczowym dowodem. Ślady krwi na podłodze i ścianach były jej krwią. Bridger był w tym domu i April też tam była.
Sędzia Griffith Williams zapytał Bridgera wprost, co zrobił z ciałem April. Bridger powiedział, że nie pamięta.
Werdykt
Ława przysięgłych ogłosiła werdykt 30 maja 2013 roku. Mark Bridger został uznany winnym porwania i morderstwa April Jones, a także działania na szkodę wymiaru sprawiedliwości przez ukrycie, zniszczenie i pozbycie się jej ciała.
Sędzia Griffith Williams skazał go na dożywocie bez możliwości warunkowego zwolnienia. Był to jeden z zaledwie kilkudziesięciu wyroków tego rodzaju wydanych w historii brytyjskiego sądownictwa. W uzasadnieniu Williams powiedział wprost: „Nie mam wątpliwości, że jesteś pedofilem, który od jakiegoś czasu żywił seksualne i chorobliwe fantazje wobec małych dziewczynek”. Nazwał go patologicznym kłamcą.
Prokuratura określiła Bridgera jako „zimnego mordercę, który snuł sieć kłamstw i półprawd, żeby uniknąć kary za tę naprawdę przerażającą zbrodnię”.
Epilog
Po wyroku wyszło na jaw, że Bridger zwierzył się kapelanowi więziennemu w Strangeways – powiedział, że wrzucił ciało April do Afon Dulas, która płynie za jego domem i wpada do Dyfi niedaleko Machynlleth. Policja stwierdziła, że nie wierzy w tę wersję. Uważa, że rozrzucił szczątki po okolicznych wzgórzach.
W lipcu 2013 roku, kilka tygodni po wyroku, Bridger został zaatakowany przez współwięźnia. Trafił do szpitala. W czerwcu 2025 roku sytuacja się powtórzyła.
W sierpniu 2014 roku walijski rząd kupił Mount Pleasant za sto czterdzieści dziewięć tysięcy funtów. W listopadzie 2014 roku dom został zburzony. Coral i Paul Jones stali obok i patrzyli, jak koparka rozbijała ściany. Paul powiedział, że to kończy bolesny rozdział.
Symboliczny pogrzeb April odbył się 26 września 2013 roku w kościele St Peter’s w Machynlleth. Trumnę wiózł biały karawan ze szklanymi ścianami, ciągniony przez dwa białe konie z różowymi piórami. Za konduktem szły setki ludzi.
W listopadzie 2013 roku, częściowo pod wpływem kampanii rodziców April, wyszukiwarki Google i Bing zmodyfikowały swoje algorytmy, żeby blokować wyniki wyszukiwań prowadzących do materiałów z krzywdzeniem dzieci.
Paul Jones zmarł w 2025 roku. Coral jest nadal aktywna w kampaniach na rzecz ochrony dzieci w internecie.
Ciała April nigdy nie znaleziono.
Źródła
- https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_April_Jones
- https://www.youtube.com/watch?v=uxd_Iqi2yAY